Τελικά θα γίνουμε αποικία ή θα …

Τον τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε πολλά παράξενα και παράλογα στη συμπεριφορά των Ευρωπαίων εταίρων προς τη χώρα μας, τα οποία δημιουργούν απορίες και αμφιβολίες, για την επιθυμία τους να βοηθήσουν πραγματικά την Ελλάδα ώστε να επιτύχει την ανόρθωση της οικονομίας της.

Οι εταίροι δανειστές μας στην Ευρωζώνη σαφώς ενδιαφέρονται να εξασφαλίσουν τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών τους. Δηλώσεις όμως των Γερμανών κυβερνητικών αξιωματούχων και ιδιαίτερα του Υπουργού Οικονομικών  Wolfgang Schaeuble,  με την πρότασή του για την αναβολή των εκλογών στην Ελλάδα, αποδεικνύουν ότι η Ευρωζώνη, με την ηγεσία της Γερμανίας, θέλει να επιβάλει τη δική της κυβερνητική επιλογή στη χώρα  δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό την πρώτη «αποικία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο πλαίσιο αυτής της κατεύθυνσης κατατέθηκαν τρεις προτάσεις: αναβολή των εκλογών με παραμονή της τεχνοκρατικής κυβέρνησης, επιβολή δημοσιονομικού «κομισάριου» στην Ελλάδα και δημιουργία ειδικού λογαριασμού. Παρά το γεγονός ότι οι προτάσεις αυτές είναι «αντισυνταγματικές» για πολλές χώρες και έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις συνθήκες, αποτέλεσαν τη βασική στρατηγική για να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης, όπως έχουν τουλάχιστον παραδεχτεί δημοσίως ανώτεροι Γερμανοί αξιωματούχοι.

Ένα σημείο της απόφασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης αναφέρει ότι «θα εισαχθεί στο ελληνικό Σύνταγμα όσο το δυνατόν πιο σύντομα» άρθρο, που θα επιβάλλει τα έσοδα του ελληνικού κράτους να πηγαίνουν πρωταρχικά και  υποχρεωτικά για την εξυπηρέτηση των δανείων. Μόνο με όσα χρήματα απομένουν θα πληρώνονται ή όχι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου, θα καλύπτονται ή όχι τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων, των νοσοκομείων, των κοινωνικών παροχών...». Μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι από τις αποικίες στην αρχαία ελληνική ιστορία.

Ο όρος αυτός συμπεριλήφθηκε στην απόφαση μόνο για να εξευτελίσει και να εξοργίσει γενικότερα τους Έλληνες, ώστε να εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη. Οι Έλληνες και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί γνωρίζουν, πως η κυβέρνηση και παρούσα  Βουλή δεν μπορούν να υλοποιήσουν αυτή τη δέσμευση, δεν τους το επιτρέπει το Σύνταγμα. Αδιευκρίνιστη είναι όμως και η σύνθεση της επόμενης Βουλής και κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα υπάρχει τέτοιος συσχετισμός δυνάμεων στο νέο ελληνικό Κοινοβούλιο που θα καταστήσει δυνατή την ψήφιση αναθεώρησης του Συντάγματος με άρθρα αποικιακού χαρακτήρα (υποτέλειας).

Πρόσφατα Γάλλοι διανοούμενοι, δημοσίευσαν στον site της γαλλικής εφημερίδας «Liberation» ένα πολύ ενδιαφέρον μανιφέστο, όπου μεταξύ άλλων αναφέρουν: «Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής, που στη συνέχεια θα γενικευθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη... Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της, χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα».

Η «εξαιρετική και μοναδική» ελληνική περίπτωση θέτει προβληματισμό για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την αλληλεγγύη τη βασική και αρχέγονη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έρχεται ευθέως αντίθετη με την επιχειρούμενη δημιουργία της πρώτης «οικονομικής αποικίας» στην Ευρωζώνη.

Η αποδοχή όμως από την Ελλάδα της απαίτησης από την τρόικα για « επιβολή αλλαγών στο ελληνικό Σύνταγμα, όπως και αυτό καθαυτό το πρόγραμμα, αποτελεί 'αυθάδη παρέμβαση' στις ελληνικές εσωτερικές υποθέσεις» όπως σωστά παραδέχεται και το ΔΝΤ.

Ασχέτως των όποιων επιδιώξεων ορισμένων πολιτικών και οικονομικών κύκλων για την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα σε όλα υπάρχει ένα όριο αποδοχής, μια κόκκινη γραμμή. Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες πολιτικοί διαπραγματεύονται «με την πλάτη στον τοίχο», αλλά γι’ αυτό ευθύνονται αποκλειστικά οι ίδιοι. Τώρα όμως θα πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη να θέσουν τη διαχωριστική γραμμή στις απαιτήσεις των δανειστών μας γιατί πίσω από τους αριθμούς, τους στόχους και τις στατιστικές κρύβονται άνθρωποι.

Θα αποτελούσε τη σπίθα στην «κοινωνική επανάσταση» της Ευρώπης η ωμή απαίτηση της κατάργησης τόσο των δημοκρατικών εθνικών θεσμών όσο και της μεταβίβασης εθνικής κυριαρχίας σε ξένους θεσμούς σε βάρος των δικαιωμάτων των ελλήνων πολιτών. Ας το κατανοήσουν αυτό, όσοι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολιτικοί το υποστηρίζουν ένθερμα και ας σκεφτούν παραφράζοντας το ελληνικό γνωμικό ότι «όσοι αδικούν την κοινωνία θα εισπράξουν τη δίκαιη οργή της».

Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό ευρωπαϊκό σύστημα δεν υφίστανται «αποικίες» και όσοι σήμερα σκέπτονται να δημιουργήσουν «οικονομικές αποικίες» και μάλιστα στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα πλανώνται οικτρά και θα αποτύχουν. Ο ελληνικός λαός μπορεί να μην εμφανίζεται πειθαρχημένος αλλά έχει συνείδηση της ευθύνης του αλλά και «υπερηφάνεια» για τον τόπο και την ιστορία του. Οι φίλοι εταίροι-δανειστές με την τρόικα αλλά και με  «μερίδα» μελών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος,  θέλουν να ποδοπατήσουν και να διαρρήξουν τον κοινωνικό ιστό για ίδια συμφέροντα, αλλά οφείλουν να γνωρίζουν ότι  η απάντηση της ελληνικής κοινωνίας σε τέτοιες μεθοδεύσεις, ιστορικώς αποδεδειγμένα, ήταν και θα είναι άμεση και τρομερή.