Είναι η οικονομία, φίλτατε…

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι η χώρα μας πέτυχε τους στόχους της στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Βέβαια το συνολικό τίμημα είναι βαρύ και θα το αντιμετωπίσουν όλοι οι έλληνες πολίτες τους προσεχείς μήνες. Είναι γνωστό ότι τη χώρα την περιμένουν τουλάχιστον οκτώ δύσκολα χρόνια μέχρι το 2020, οπότε και αναμένεται το χρέος της να καταστεί βιώσιμο και να αποκτήσει τη δυνατότητα δανεισμού από τις αγορές

Η ύφεση στη χώρα το Δ΄ τρίμηνο του 2011, έφτασε το 6,95% σύμφωνα με τα στοιχεία της  Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, αρκετά υψηλότερη από το αναμενόμενο ποσοστό της. Η ανεργία όμως καλπάζει και έφθασε το 21% ή τους 1.033.507 ανέργους σπάζοντας κάθε προηγούμενο όριο. Παράλληλα η συνολική καταναλωτική δαπάνη παρουσίασε το Δ΄ τρίμηνο μείωση 7,9% και ειδικά των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 7%, ενώ οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου μειώθηκαν κατά 22,2%.

Η σωτηρία της χώρας μας «στοίχισε» στην παγκόσμια οικονομία το ποσό των 480 δις. ευρώ, ενώ η χρεοκοπία της υπολογίζεται ότι θα «στοίχιζε» πάνω από ένα τρις ευρώ. Οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ δεν μας έσωσαν φυσικά λόγω «αλληλεγγύης», αλλά επειδή με τον τρόπο αυτό προστάτευαν πρωτίστως τα συμφέροντα των δικών τους χωρών. Επιπλέον η πρωτοφανής εμπλοκή των ξένων στα πολιτικά και οικονομικά θέματα της χώρας αποδεικνύει, ότι η όλη κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή από ότι μας παρουσιάζεται.

Η περίοδος της επίπλαστης ευημερίας έχει πλέον παρέλθει και καμιά πολιτική δύναμη δεν έχει τη δυνατότητα να την επαναφέρει. Το πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο της χώρας αδυνατεί όπως φαίνεται, να αντιληφθεί την παρακμή του και το γεγονός ότι είναι καταδικασμένο να περιθωριοποιηθεί. Οι παλαιές κομματικές δυνάμεις δίνουν μάχες οπισθοφυλακών με την ελπίδα να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο εν ζωή. Αυτές οι πολιτικές όμως αντιστάσεις εκλαμβάνονται από τους πολίτες ως γραφικές, γιατί όλοι πλέον γνωρίζουν τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας και συνειδητοποιούν ότι το συμφέρον της χώρας είναι η παραμονή της στη ευρωζώνη.

Η παραγωγή πλούτου είναι το κλειδί της κοινωνικής αξιοπρέπειας, του επιπέδου ζωής, των ευκαιριών για ανέλιξη για τη χώρα μας.  Οι δυνάμεις της άρνησης και του αναθεματισμού των πάντων, καθώς  και η στήριξη του αχαλίνωτου κρατισμού δεν έχουν πλέον θέση στην Ελλάδα του σήμερα. Οι έλληνες χρειάζονται τη ζωογόνο αύρα της ελπίδας, να ξαναβρούν την χαμένη τους υπερηφάνεια και να  ξανανιώσουν την αυτοεκτίμηση για τον εαυτό τους.

Η χώρα πρέπει να μπει σε τροχιά ανάπτυξης και οι κάτοικοί της στη ζώνη της αισιοδοξίας. Οι εκλογές θα πρέπει να οδηγήσουν στη μεγάλη μετάβαση και στον πολιτικό φορέα που θα εγγυηθεί την επανεκκίνηση της χώρας προς την ευημερία. Ο ελληνικός λαός διακρίνεται για την ωριμότητά του και είναι σίγουρο ότι μπορεί και θα επιβάλλει την θέλησή του, για ένα καλύτερο αύριο όλων, αλλά ιδιαίτερα των νεότερων γενεών.