Το ζητούμενο, αλλαγή νοοτροπίας…

Η χώρα βρίσκεται σε μια πραγματικά κρίσιμη καμπή για το μέλλον της. Η αποφυγή της χρεοκοπίας που επετεύχθη με την ολοκλήρωση του προγράμματος ανταλλαγής  ομολόγων, αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα. Στα επόμενα πρέπει να ολοκληρώσουμε τα συμφωνηθέντα μέτρα ανασυγκρότησης και μεταρρύθμισης του κράτους και του περιορισμού την δημόσιας δαπάνης η οποία περιλαμβάνει και την περεταίρω μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών.

Η προσεχής εκλογική αναμέτρηση αναγκαστικά συσσωρεύει κρίσιμα ερωτήματα για τους Έλληνες πολίτες. Η απόφαση της κάλπης, είτε θα επαναφέρει τη χώρα ξανά αντιμέτωπη με την απειλή της χρεοκοπίας και των ολέθριων συνεπειών της, είτε θα την οδηγήσει με πολύ δουλειά και θυσίες, αργά αλλά και σταθερά στην βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη κεφαλαιοποιώντας τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Το παρελθόν μας δείχνει τα λάθη που έχουν γίνει. Η Ελλάδα με συνταγματικά κατοχυρωμένη την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, μετατράπηκε σε διακυβέρνησης  μιας ελιτίστικης ολιγαρχίας. Η πολιτική, κομματική, συνδικαλιστική και κοινωνική νομενκλατούρα διαχειρίστηκε επί χρόνια με σκανδαλώδη τρόπο τους εγχώριους και διεθνείς πόρους, προς ίδιον όφελος και όχι αυτής, καθαυτής της χώρας. Η ίδια εμπόδισε τις αυτενέργειες και φιλοδοξίες των οραματιστών και πρωτοπόρων, αποδόμησε τις βασικές αξίες των προοδευτικών κοινωνιών, καλλιέργησε τη ρουσφετολογία και δεν προετοίμασε τη νέα γενιά για να οικοδομήσει το μέλλον της χώρας, μέσα σε ένα ευμετάβλητο και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα φέρει ακέραια την ευθύνη και πρέπει ουσιαστικά να μεταμορφωθεί,  ώστε να μην χαθεί αυτή η ευκαιρία. Οι αναπτυξιακές φλυαρίες και οι δημαγωγικές ρύσεις για τις διαθρωτικές αλλαγές και το Μνημόνιο οφείλουν να σταματήσουν. Οι συμπληγάδες πέτρες της δημοσιονομικής προσαρμογής απαιτούν ομοψυχία, σχέδιο, στόχους και στρατηγική για να περάσουμε από το μοντέλο της κατανάλωσης σε αυτό της παραγωγής πλούτου, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Τίποτε δεν θα είναι πλέον εύκολο, διότι οι Απρόθυμοι της Αλλαγής ενισχύονται από την μεγάλη κοινωνική και οικονομική κατάπτωση του ελληνικού λαού. Η εκμετάλλευση της διάθεσης των πολιτών για την τιμωρία των υπευθύνων οδηγεί σε εθνικιστικές και αντιευρωπαϊκές τάσεις, τις οποίες συντηρούν οι δυνάμεις, που συνειδητά ή ασυνείδητα, νοσταλγούν την επιστροφή στη δραχμή και όμως ουδέποτε επεξηγούν με σαφήνεια τι αυτό πραγματικά σημαίνει.  

Η Ελλάδα του σήμερα και του αύριο, απαιτεί μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα τις υποστηρίξουν με τόλμη. Απαιτούνται σημαντικές καινοτόμες υπερβάσεις από τον πολιτικό κόσμο, αλλά και ρεαλιστικές αποδοχές από τους πολίτες. Όλα αυτά οδηγούν την αλλαγή νοοτροπίας, ώστε να μας κατευθύνουν από τη χαμένη ελληνική αμεριμνησία στον εθνικό δύσκολο, επίπονο και μακρύ αγώνα για την επιτυχή ανόρθωση της χώρας.

Η μελλοντική εκλογική διαδικασία θα καταδείξει την ωριμότητα του λαού για την ποιοτική αλλαγή και την επιλογή των αρίστων για την σημαντική και δύσκολη ανοικοδόμηση της χώρας. Παράλληλα, θα αποδείξει εάν το ελληνικό πολιτικό σύστημα, εγκαταλείπει επιτέλους το λαϊκίστικο και φαύλο παρελθόν του και με σοβαρότητα αλλά και υπευθυνότητα, είναι έτοιμο να οδηγήσει το όραμα των πολιτών της χώρας, της επιστροφής τους δηλαδή, στον πολυπόθητο δρόμο της ευημερίας και της προόδου.