Η λεηλασία των Ταμείων Σύνταξης & Επικούρισης

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει επιβληθεί μία άνευ προηγουμένου μείωση των παροχών σύνταξης και υγείας σε όλα τα Ταμεία, με το πρόσχημα της καταβολής των ανάλογα με τις δυνατότητές του κάθε ταμείου. Η λογική αυτή αν την εξετάσουμε εντελώς απομονωμένη, θεωρείται ορθή και αποδεκτή, αλλά είναι εντελώς άδικη.

Όλοι οι «Υπεύθυνοι» δεν αναφέρουν την πλήρη αλήθεια και δεν παρουσιάζουν τη συνολική εικόνα των Ταμείων. Τα Ταμεία έχουν αποκτήσει την περιουσία τους από τις εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών (ιδιωτών και του δημοσίου). Τη διαχείριση της περιουσίας «όριζε» το Κράτος με Νόμους, αλλά και με τον ορισμό των Διοικήσεων των Ταμείων, τα οποία είναι ΝΠΔΔ. Επίσης η ένταξη στα ταμεία αρκετών μεταναστών ομογενών ή μη με ελάχιστες ή και χωρίς εισφορές άρχισε να δημιουργεί τα πρώτα προβλήματα ισορροπίας.

Αποφάσεις Κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης για αναγκαστικές τοποθετήσεις σε αμοιβαία κεφάλαια, σε υποχρεωτικές άτοκες καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος και σε ομόλογα δομημένα και μη του Ελληνικού Δημοσίου οδήγησαν στην απώλεια των κεφαλαίων τους. Τη χαριστική βολή έδωσε το πρόσφατο (P.S.I) κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, προκειμένου να  εφαρμοστεί η απόφαση του Eurogroup για τη μείωση του δημοσίου χρέους.

Βέβαια στη λεηλασία βοήθησαν και αρκετοί πολίτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι χιλιάδες συνταξιούχοι οι οποίοι δεν απογράφηκαν ή άλλοι οι οποίοι ελάμβαναν επιδόματα χωρίς να έχουν καμία πάθηση. Και φυσικά να προσθέσουμε σε αυτούς και όλους εκείνους τους λειτουργούς της δημόσια διοίκησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και τους πολιτικούς οι οποίοι συναινούσαν σε αυτό. 

Και ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Το Κράτος που επί σειρά ετών εκμεταλλευόταν τα ταμεία και είχε αναλάβει την εγγύησή τους δήλωσε αδυναμία πληρωμών. Οι (εταίροι) δανειστές μας χορήγησαν την απαιτούμενη ρευστότητα για ίδιο όφελος αλλά και πολύ σκληρούς όρους. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο περικοπή των παροχών σύνταξης, επικούρισης, υγείας και των λοιπών επιδομάτων.

Όμως ο ελληνικός λαός ο οποίος πληρώνει το λογαριασμό χωρίς να φταίει έχει την απαίτηση οι όποιοι «υπεύθυνοι» να τιμωρηθούν και αυτοί που έχουν κλέψει την περιουσία των Ταμείων να την επιστρέψουν εντόκως. Με τον τρόπο αυτό θα αποδοθεί το περί δικαίου αίσθημα. Είναι χρέος της πολιτικής ελίτ η οποία κυβερνά αυτό τον τόπο να προχωρήσει στην κάθαρση και τιμωρία των ενόχων. Αντί αυτών όμως ψηφίζει νόμους οι οποίοι απαλλάσσουν τις Διοικήσεις των Ταμείων και Οργανισμών, από τις τοποθετήσεις νόμιμες ή μη των αποθεματικών τους σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου ώστε να αποφύγει δικονομικές περιπέτειες. 

Μια υπενθύμιση όμως σε όλους τους Υπεύθυνους  «οργή λαού, οργή Θεού».