ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

                               ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, 

ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ

τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

                           Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στο θέατρο.

                           Ένα θέατρο, απόλυτο συμπλήρωμα της ζωής, μία ανακουφιστική διέξοδος, ασφαλές καταφύγιο από προβλήματα, δυστυχία, πόνο.

                           Θέατρο με προγραμματισμό, σκληρή προετοιμασία, άριστη συνεργασία, θετικό αποτέλεσμα, ηχηρή αναγνώριση.

                           Η υπόδυση ρόλων του παγκόσμιου δραματολόγιου από ερασιτεχνικά μέχρι και καθολικής αναγνώρισης  σχήματα ,  σηματοδοτεί την δραπέτευση από την ανιαρή καθημερινότητα και την μεταφορά των θεατών σε μαγικές καταστάσεις, λαμπερές περιοχές, θαυμάσιες  πλοκές.

                           Με καθηλωτικές ερμηνείες , εντυπωσιακά σκηνικά, πλούσια ενδύματα, αριστοτεχνικές σκηνοθεσίες, δημιουργείται μία αρμονική σύνθεση προσφοράς πνευματικής τροφής, διδασκαλίας και μετάδοσης σπάνιας και παγκόσμιας αξίας έργων.

                           Οι  ηθοποιοί ποιούν ήθος, εντυπωσιακά   διαχωρίζουν το καλό από το κακό, το μίσος από την αγάπη , το εθνικό από το παγκόσμιο, τον πλούτο από την ένδεια, το κωμικό από το τραγικό.

                            Η ανάγκη για έκφραση είναι για το άτομο ταυτόχρονη με την δημιουργία του.

                             Η υπόδυση διαφορετικών ρόλων στην ζωή του –πολλούς με επιτυχία- αλώνει στοιχεία της προσωπικότητας του και τα υποκαθιστά με  θέσεις άλλοτε αυθόρμητες και άλλοτε πολύ καλά προσχεδιασμένες.

                             Η θεατρική υποκριτική και η υποκρισία στην ζωή , επαγγελματική η πρώτη, τεχνητή η δεύτερη, ρεαλιστικά στοιχεία των δύο εννοιών , χαρακτηρίζουν και την σημαντική διαφορά τους.

                             Στην αρχαία Ελλάδα οι θεατρικοί συγγραφείς θαυμάζονταν, οι ηθοποιοί αντιμετωπίζονταν σαν θριαμβευτές, ο χορός αποθεώνοταν.

                              Οι τραγωδίες και οι κωμωδίες αποτελούσαν πόλο έλξης των πολιτών. χώρο κριτικής και σχολίων, αφορμή για επευφημίες και αποδοκιμασίες.

                               Ακόμη και σε δύσκολες περιόδους, σε όλο τον κόσμο, το θέατρο ενθάρρυνε, ανακούφιζε τον λαό.

                               Ηθοποιοί  εξορίστηκαν- χείριστη η συμβολή της εκκλησίας στην τιμωρία ηθοποιών της  commedia dell  arte για ανηθικότητα-, αντιστάθηκαν σε ακραίες πολιτικές καταστάσεις, αυτομόλησαν, συνεργάστηκαν, κατέδωσαν συναδέλφους τους ( περίοδος Μακάρθυ, σοβιετικού κομμουνισμού).

                                 Σε όλες τις ηπείρους το θέατρο καταλαμβάνει περίοπτη θέση στην προτίμηση των πολιτών σχετικά με την διασκέδασή τους.

                                Μουσικό θέατρο, μιούζικαλς, κωμωδίες, δράματα παίζονται σε όλο τον κόσμο με επιτυχία.

                                Φυσικά μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς, όπως ο Σαίξπηρ, ο Μολιέρος, ο Πίντερ, ο Μάμμετ, ο Πιραντέλο κ.α   κατέχουν κυρίαρχες θέσεις στις προτιμήσεις των σκηνοθετών και παραγωγών.

                               Στην Ελλάδα-όπως και στις Η.Π.Α και σε χώρες της Ευρώπης, όπως στην Αγγλία, την Πολωνία, την Ρωσία- το θέατρο ανθεί.

                               Εξαιρετικά σχήματα ,μικρά η μεγάλα ,  με θαυμάσιους ηθοποιούς και σκηνοθέτες δίνουν  ρεσιτάλ και καθιστούν την Αθήνα πρωτοπόρο σε αυτόν τον τομέα.

                              Η οικονομική κρίση όμως έχει στερήσει την ευχαρίστηση σε θεατές από την παρακολούθηση παραστάσεων αξιόλογων και σημαντικών , λόγω του κλεισίματος εξαιρετικών θεάτρων ( θέατρο Νότου, Εξαρχείων, Απλό,Ανοικτό) που η προσφορά τους θα μας μείνει αξέχαστη.

                               Η ανάδειξη όμως και η αναβάθμιση άλλων θεάτρων( Εθνικό, το τραίνο στο Ρουφ, Πορεία, Κόσμου, Επι Κολωνώ, Αττις) μας αποζημιώνει.

                              Η ζωή μας θα ήταν πιο ασήμαντη χωρίς θέατρο σίγουρα.

                              Χρόνια πολλά λοιπόν με λαμπερές παραστάσεις.-