ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΘΕΛΟΥΜΕ;

Η Ευρωπαϊκή ελίτ με προάρχουσα αυτή της Γερμανίας, έχει αποδοθεί στα τέσσερα χρόνια της κρίσης να πείσει τους Ευρωπαίους ότι το μοντέλο της δημοσιονομικής πειθαρχίας της, αποτελεί τη μοναδική λύση. Οι «κακοί» νοτιοευρωπαίοι ,οφείλουν να τιμωρηθούν για τις σπατάλες του παρελθόντος και να υποστούν τελικά την κοινωνική εξαθλίωση η οποία τους αξίζει. Κάπως έτσι αντιλαμβάνονται αρκετοί «Ευρωπαίοι» την εφαρμοζόμενη πολιτική από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Είναι γεγονός ότι υφίσταται πραγματικά σημαντική διαφορά μεταξύ των οικονομιών του Ευρωπαϊκού Βορρά και του αντίστοιχου Νότου. Η διαφορά αυτή οφείλεται σε αρκετούς παράγοντες, αλλά ισχύει και δημιουργεί φυσιολογική ανισότητα μεταξύ σε πολλούς τομείς των ευρωπαϊκών χωρών. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και της Ευρωζώνης στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν για να ενισχύσουν την οικονομική αρχικά και την πολιτική αργότερα σύγκλιση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Η πολιτική όμως η οποία ασκείται σήμερα από τα επίσημα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλλον καταδεικνύει το αντίθετο. Η Ευρώπη των ανισοτήτων αυξάνεται, διότι οι χώρες του Νότου με τις αναγκαστικά εφαρμοζόμενες πολιτικές λιτότητας και μηδενικής ανάπτυξης οδηγούνται ακόμη μακρύτερα από την επιζητούμενη σύγκλιση. Η μείωση των αξιών της περιουσίας κινητής και ακίνητης καθώς και των εισοδημάτων με τη μείωση μισθών και την υψηλή φορολόγηση οδηγούν τη Νότια Ευρώπη στα όρια της κοινωνικής έκρηξης

.

Το εφαρμοζόμενο σήμερα οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο στην Ευρώπη θα πρέπει να οδηγεί σε σκέψεις τους περισσότερους πολιτικούς των χωρών του Νότου. Είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή να αποφασίσουν με βάση των μέλλον των χωρών τους και όχι με βάση την πολιτική τους επιβίωση. Η Ευρώπη έπρεπε να ανήκει στους πολίτες της και όχι να παραδοθεί στην ολιγαρχική ελίτ των Βορείων χωρών, η οποία ουσιαστικά φροντίζει αποκλειστικά για το δικό της μέλλον. Διότι είναι προφανές ότι το εφαρμοζόμενο μοντέλο, οδηγεί σε αδιέξοδο με καταστροφικές συνέπειες.

Ήδη οι Γερμανία και οι λοιπές Βόρειες χώρες δορυφόροι της έχουν κερδίσει σημαντικά από την κρίση. Αρχικά με την κατάρρευση των ομολόγων των χωρών του Νότου συγκέντρωσαν τα κεφάλαια που είχαν επενδυθεί σε δικά τους με πρόσθετο όφελος τη μείωση των επιτοκίων τους. Πρόσφατα δημιούργησαν έναν καινούργιο πυλώνα μεταφοράς κεφαλαίων στις χώρες τους με το νέο σχέδιο φορολόγησης των καταθέσεων της Κύπρου. Η κίνηση αυτή θα οδηγήσει αρκετά κεφάλαια από ολόκληρο το Νότο και πάλι στο «ασφαλές» χρηματοπιστωτικό τους σύστημα.

Είναι η στιγμή για να αφυπνιστούν οι χώρες της Νότιας Ευρώπης και επιτέλους να ζητήσουν το αυτονόητο, να αποφασίζουν οι ίδιες για το μέλλον τους. Σαφώς τα κράτη πρέπει να μη δημιουργούν πλέον ελλείμματα και να δανείζονται, αλλά οι κοινωνίες τους χρειάζονται την «ανάπτυξη» για να υπάρχει μέλλον για όλους τους λαούς. Αν δεν υιοθετηθούν άμεσα ευρωπαϊκές πολιτικές, οι οποίες να στηρίζουν ουσιαστικά προγράμματα ανάπτυξης στις χώρες του Νότου, τότε η Ευρώπη την οποία όλοι οραματιστήκαμε δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα.

Μερικά ερωτηματικά για γόνιμη σκέψη. Γιατί οι Γερμανοί παραμένουν στο Ευρώ, αφού αναγκάζονται να εισφέρουν τόσα πολλά για τη διάσωσή του; Γιατί αντιδρούν σφοδρά στην έκδοση του ευρωομόλογου; Γιατί αφαιμάσσουν τις χώρες του Νότου από το πολύτιμο δυναμικό τους όπως αυτό των νέων επιστημόνων;