Μια φορά και έναν καιρό….

Η ιστορία της Ελλάδας μοιάζει με παραμύθι, αλλά πάντα καταλήγει σε τραγωδία. Έχουμε αναπτύξει κάθε είδους μέτρο, και τελικά δεν έχουμε μέτρο στις πράξεις και τις ενέργειές μας. Παρουσιαζόμαστε ως λαός του ύψους ή του βάθους και χάνουμε ή αγνοούμε εντελώς την ισορροπία του μέσου. Είμαστε υπερήφανοι, εγωιστές αλλά συνάμα επαίτες και φιλάνθρωποι. Διακρινόμαστε εκτός Ελλάδος, ενώ μέσα στην χώρα μας έχουμε ακόμη το σύνδρομο του Ραγιά και βλέπουμε το Κράτος ως κατακτητή και φοροεισπράκτορα.

Το Ελληνικό Κράτος δημιουργήθηκε αρχικά σε ορθές βάσεις, αλλά με ξενόφερτα πρότυπα. Στη συνέχεια οι εκάστοτε κυβερνώντες, προσπάθησαν να «φέρουν» το κράτος στα μέτρα τους και  δημιούργησαν τη γνωστή ιστορία της πλατείας Κλαυθμώνος. Στη νεότερη εποχή το Κράτος ακολούθησε την πελατειακή δομή της πολιτικής εξουσίας και κατέστη τελικά υποχείριό της. Κανείς από τους νεώτερους πολιτικούς δεν θέλησε να εκσυγχρονίσει το Κράτος πραγματικά, αλλά σχεδόν όλοι υπέκυπταν στις  ορέξεις της κομματικής πελατείας.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά, η οποία τόσα προσέφερε στην ανθρωπότητα κινδυνεύει να ξεχαστεί. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα στα δημόσια σχολεία, έχουν υποδουλωθεί σε σκοπιμότητες και ιδεολογίες, οι οποίες πολλές φορές διαστρεβλώνουν και αυτή την έννοια του θρησκευόμενου Έλληνα πατριώτη. Στον Ακαδημαϊκό χώρο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, επικρατεί η έλλειψη φαντασίας και ο ακριβής συσχετισμός σπουδών και αγοράς εργασίας, με αποτέλεσμα τον υπερπληθυσμό πτυχιούχων και την αδυναμία απασχόλησής των.

Η κυβερνώσα πολιτική ελίτ διαχρονικά έχει οδηγήσει τη χώρα σε ένα πλήρες αδιέξοδο. Έχοντας κατασπαταλήσει πόρους και  το εθνικό κεφάλαιο κατάφερε να μας οδηγήσει στο χείλος της πτώχευσης. Για να διατηρηθεί στην εξουσία παρέδωσε τη χώρα στα χέρια των δανειστών φροντίζοντας μάλιστα αυτοί να είναι και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχεδόν όλα τα Κράτη, μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και όλα αυτά γιατί της ήταν παντελώς αδύνατο και μη επιθυμητό να εναντιωθεί στην κομματική της πελατεία.

Η «πενία» του Κράτους έχει οδηγήσει στη μείωση των κοινωνικών παροχών, των εισοδημάτων στην αύξηση της φορολογίας και το κυριότερο στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Διαχωρίζεται η παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ, με βάση τις συνθήκες με την αντίστοιχη στους πιστωτές μας. Όλοι πρέπει να κατανοήσουμε ότι τυπικά είμαστε εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  διότι όλα σχεδόν τα κράτη- μέλη της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ζώνη του ευρώ)  είναι σήμερα «κυρίως» δανειστές μας.

Το παραμύθι της Ελλάδας έχει τελειώσει βεβαίως όχι με τη γνωστή φράση «και ζήσαν αυτοί καλύτερα», αλλά με μια ωμή πραγματικότητα η οποία έχει υποβαθμίσει τη ζωή όλων μας. Στις αρχαίες τραγωδίες οι πρόγονοί μας είχαν εφεύρει τον «από μηχανής θεό» για να επιλύουν τα αδιέξοδα. Εμείς οι νεότεροι  Έλληνες είναι άγνωστο ακόμη τι θα εφεύρουμε για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της βαθιάς κρίσης. Εκτός, αν και πάλι οι πρόγονοι βοηθήσουν, γιατί το οικόπεδο το οποίο διάλεξαν ως κατοικία είναι προνομιούχο. Είδομεν!!