ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΟ Ο ΠΟΝΟΣ

του Ευάγγελου Ραφτοπουλου

Οι αρχαϊκές λέξεις, σύνθετες με το ρήμα φιλώ, μοναδικές στον κόσμο, μας έχουν κληροδοτήσει μια πλούσια πολιτισμική κληρονομιά, που αποδεικνύει τον πλούτο της γλωσσάς και την πηγή άντλησης των περισσότερων σύγχρονων γλωσσών.

Λέξεις, όπως φιλόπονος, φιλότιμος, φιλάσθενος, φιλάνθρωπος φιλήσυχος, φιλήδονος όχι μόνο δεν απαντώνται σε καμία γλώσσα του κόσμου, αλλά δείχνουν απεναντίας ένα σπάνιο σημασιολογικό νόημα και ένα εξαιρετικό συνδυασμό λέξεων.

Η ετυμολογία των λέξεων – των αρχαϊκών- είναι επιπέδου υψηλού με επίπονη προεργασία και διανοητική περίσκεψη σε αντίθεση με την στείρα ερμηνεία των λέξεων των δυτικοευρωπαϊκών γλωσσών.

Όμως η εκμετάλλευση του πόνου των Ελλήνων από στυγνούς εκμεταλλευτές , συγχρόνους τυραννίσκους, μόνο σεβασμό στον πλούτο της γλωσσάς δεν δείχνουν, αλλά αντίθετα προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και μεγαλώνει την ανισότητα μεταξύ των θυτών και των θυμάτων.

Με έντονο το συναίσθημα του πόνου, της θλίψης και του πένθους σε πολλούς ανήμπορους συμπολίτες μας, αντί αυτοί να τύχουν συμπαράστασης και συνδρομής, η εκμετάλλευση τους από τους εμπόρους του πόνου  είναι οδυνηρή και ανήθικη.

Αν ανατρέξει κάποιος στα παλιά κινηματογραφικά έργα, που σαν σημείο αναφοράς και πλοκής τους είχαν τον τεράστιο πόνο, την σπάνια ασθένεια, τον τραγικό θάνατο, θα θυμηθεί πρωταγωνιστές ηθοποιούς που ακόμη και σήμερα μνημονεύονται και όχι σπάνια τους απολαμβάνουμε στην μικρή οθόνη.

Το ίδιο όμως και εμφανέστερα συμβαίνει και σε πολλά ελληνικά τραγούδια, που με πρόσχημα τον αλλότριο πόνο και κόπο, συνθέτες, στιχουργοί και ερμηνευτές έγιναν διάσημοι και ειδικά οι τελευταίοι πάμπλουτοι.

Οι παγωμένες τσιμινιέρες, η Σμύρνη που καίγεται, η Λεγκω-Ελλάδα, ο μαύρος γέρο Τζιμ, οι μετανάστες και η θλίψη τους, ο χάρος βγήκε παγανιά ,είναι μερικά από τα αντιπροσωπευτικά δείγματα ασμάτων που λατρευτήκαν

και αποθέωσαν οικονομικά τους συντελεστές τους.

Παρόμοια όμως εκμετάλλευση συναντούμε και από τους οίκους μόνιμης αναπαύσεως, όπου ο πόνος αυξάνεται και το πένθος επιτείνεται με τους απίστευτους λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσουν οι συγγενείς του θανόντος.

Το αποκορύφωμα  όμως της αναίδειας, του θράσους και της ασέβειας προέρχεται από την σύγχρονη συσκευή μετάδοσης γνώσης και πληροφορίας, διασκέδασης και αγώνων, που δεν διστάζει να υφαρπάζει δηλώσεις από ετοιμοθάνατους, από γονείς χαροκαμένους, από ανθρώπους σε συντρίμμια, με βασική την αρχή της αύξησης της ακροαματικότητας και του πλούτου από διαφημίσεις

Στη λαίλαπα αυτή των προκλητικών ύβρεων και προσβολών, της κερδοφορίας από τον πόνο των άλλων, σαν μαγική παραίνεση παραμένει η απομάκρυνση της επικίνδυνης συσκευής από την οικία και η ενασχόληση μας με πιο παραδοσιακούς τρόπους πληροφόρησης και γνώσης, ΄΄όπως το ραδιόφωνο και το βιβλίο.-