Η φορολογία των ακινήτων

Στις μέρες μας γίνεται μεγάλη συζήτηση για τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων πολιτών. Οι απόψεις είναι πολλές, ποικίλες, αντικρουόμενες, κυρίως δε αναδεικνύουν τη διαφορετικότητα των συμφερόντων των διαφόρων κοινωνικών ομάδων οι οποίες και τις υποστηρίζουν.

Οι περισσότεροι συζητούν το  θέμα από την πλευρά των ιδιοκτητών και ιδιαίτερα των δανειοληπτών, οι οποίοι συνήθως πληρώνουν φόρους για ένα ακίνητο το οποίο είναι φαινομενικά ιδιοκτήτες. Είναι γνωστό σε όλους ότι όλα τα στεγαστικά δάνεια είναι ενυπόθηκα για την πλήρη εξασφάλιση των τραπεζών

.

Η φορολογία των ακινήτων αποτελεί σύνθετο οικοδόμημα το οποίο περιλαμβάνει ποικίλες μορφές ακινήτων από τα απλά αγροτεμάχια μέχρι και την κάθε είδους οικοδομημένη επιφάνεια. Οι παράγοντες οι οποίοι διαμορφώνουν τη φορολογία αυτή είναι η θέση, η αντικειμενική αξία, η παλαιότητα, η ύδρευση κ. ά.

Φαινομενικά το σύστημα  των αντικειμενικών αξιών εμφανίζεται δίκαιο αλλά μία πιο αναλυτική προσέγγιση διαπιστώνει σημαντικές ατέλειες. Οι ισχύουσες σήμερα αντικειμενικές αξίες και απέχουν σημαντικά από την αντίστοιχη αξία των ακινήτων στην αγορά, παραμένουν δε ομολογουμένως υψηλές για εισπρακτικούς λόγους.

Οι υψηλές αντικειμενικές αξίες δημιουργούν στη συνέχεια  μεγάλη σειρά από παρενέργειες σε όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων. Τα δημοτικά τέλη, ο ΦΑΠ, η έκτακτη εισφορά φόρου ακινήτων μέσω της ΔΕΗ, οι μεταβιβάσεις, οι κληρονομιές,  και ο φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας επηρεάζονται άμεσα ή και έμμεσα από αυτές.

Το παράλογο είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα συνδυαστικά αποτελέσματα είναι εξωφρενικά. Ο ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος 90 τμ με τιμή ζώνης  θεωρητική των 3500€ θεωρείται κάτοχος μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Κάτοχος μεγάλης ακίνητης περιουσίας με ένα και μόνο ακίνητο και χωρίς προστασία για τη μοναδική του κατοικία.

Το Σύνταγμα της χώρας αναφέρει ότι ο κάθε Έλληνας πολίτης φορολογείται ανάλογα με τα εισοδήματα και την περιουσία του. Βεβαίως δεν αναφέρει δυστυχώς  ότι αυτή δεν πρέπει να είναι υπερτιμημένη, από το ίδιο το Κράτος για να εισπράττει υψηλούς  φόρους, και μάλιστα να μην επιδέχεται την εκχώρηση ακινήτων έναντι οφειλών.

Είναι γεγονός ότι η κατοχή γης σε πολλές περιπτώσεις δεν σημαίνει και την αντίστοιχη ύπαρξη εισοδήματος. Άρα κύριο μέλημα του Κράτους πρέπει να είναι η διαπίστωση αν η κατοχή γης ή ακόμη και λοιπών ακινήτων  επιφέρει οποιασδήποτε μορφής εισόδημα και να το φορολογήσει και όχι να φορολογεί την απλή κατοχή ακινήτου περιουσίας.

Η δημιουργία περιουσιολογίου αποτελεί μια διέξοδο η οποία δεν επιλύει το πρόβλημα γιατί υφίστανται κενά στη φορολόγηση ακινήτων ιδιοκτησίας υπεράκτιων εταιριών. Το όλο θέμα της φορολόγησης των ακινήτων θα πρέπει να εξεταστεί από μηδενική βάση, ώστε όλοι να πληρώνουν αναλογικά και δίκαια αντί των εύκολων αλλά μη δικαίων λύσεων.

Η Ελλάδα διαθέτει το απαραίτητο επιστημονικό δυναμικό για την περίπτωση και δεν είναι αναγκαίο να καταφεύγουμε ως χώρα στους ακριβοπληρωμένους ξένους οίκους. Η ανάθεση της δημιουργίας περιουσιολογίου σε ελληνικές ομάδες επιστημόνων θα επιτρέψει και την απασχόληση εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο σήμερα ξενιτεύεται.

Ας αποφασίσουν λοιπόν οι 300 της Βουλής και όλοι μαζί να αναθέσουν τη σύνταξη του περιουσιολογίου σε εξειδικευμένους Έλληνες επιστήμονες, ή ακόμη και σε Ελληνικά ΑΕΙ τα οποία διαθέτουν τεχνογνωσία και δυναμικό. Θα ήταν φυσικά πολύ καλύτερο να υπάρχουν προτάσεις από διάφορα επιστημονικά ιδρύματα ώστε να επιλεχτεί η καλύτερη.

Αντί αυτών βλέπουμε μεγάλες αντιπαραθέσεις στη Βουλή και στα διάφορα ΜΜΕ καθώς και βαρύγδουπες δηλώσεις ή και πιέσεις για την ελάφρυνση της φορολόγησης συγκεκριμένων ομάδων οι οποίες εξυπηρετούν κομματικά και πολιτικά συμφέροντα. Έφθασε ίσως η στιγμή οι πολιτικοί μας να εννοήσουν πραγματικά, ότι δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος.

Η φορολογία των ακινήτων αποτελεί την ευκαιρία στην εγχώρια πολιτική ελίτ να επιδείξει ότι πραγματικά νοιάζεται για τους πολίτες και τη χώρα. Η υιοθέτηση και η νομοθετική υποστήριξη ενός συστήματος φορολόγησης το οποίο θα φορολογεί το εισόδημα και όχι την κατοχή της ακίνητης περιουσίας ίσως αποτελέσει οδηγό της φορολογικής βάσης στη χώρα.