Διαπραγματεύσεις

Οι διαπραγματεύσεις  έχουν μπει σοβαρά στη ζωή όλων  μας. Δε μιλώ για τις απλές κοινές διαπραγματεύσεις όπως γονέα-παιδιού, οι οποίες είναι γνωστές σε όλους και  μας δίνουν την πρώτη πρόγευση, ή ακόμη και αυτές μεταξύ του δασκάλου και του μαθητή, από τις οποίες αντιλαμβανόμαστε το «δίκαιο» του ισχυρότερου. Στην αληθινή  ζωή οι σκληρότερες διαπραγματεύσεις είναι αυτές μεταξύ εργοδότη-εργαζόμενου ή και ακόμη μεταξύ των κληρονόμων. Άρα όλοι λίγο-πολύ έχουμε αντίληψη της έννοιας της διαπραγμάτευσης.

Στην πολιτική και σε όλα τα επίπεδά της η διαπραγμάτευση συνήθως σημαίνει «φροντίζω για το καλό του συνόλου», αλλά στην πραγματικότητα να μη χάσω τα κεκτημένα μου ή αυτά της πολιτικής μου παράταξης, ενίοτε βέβαια αυτά συμπίπτουν. Το ίδιο ακριβώς ισχύει στην Ευρωζώνη αλλά και σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς, όπου ο κάθε πολιτικός και ο κάθε τεχνοκράτης (στέλεχος) φροντίζει πρώτα για τη θέση του, δεύτερον για την παράταξη ή την υπηρεσία του (στόχοι, επιδιώξεις) και τελευταία βεβαίως  για το «κοινό» όφελος.

Η Ελληνική διαπραγμάτευση με την τρόικα έγινε πάντα με την «πλάτη στον τοίχο» εκτός της πρώτης ίσως, κατά την οποία η Ελλάδα είχε ακόμη διαπραγματευτικά ατού, όπως η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά ομόλογα και η υπαγωγή του χρέους σε ελληνικό δίκαιο. Δυστυχώς τότε οι πολιτικοί οι οποίοι διαπραγματεύτηκαν το μέλλον της χώρας, μάλλον φρόντισαν για το δικό τους μέλλον και άφησαν τις τύχες της Ελλάδας σε πολιτικούς και τεχνοκράτες, που φυσικά ενήργησαν με στόχο τη διαφύλαξη των συμφερόντων τους.  

Σήμερα η Ελλάδα διαπραγματεύεται όχι τα μέτρα (αυτά έχουν ήδη ψηφιστεί ποιοτικά και ποσοτικά από την διακυβέρνηση των τεχνοκρατών), αλλά τον τρόπο εφαρμογής τους στη χώρα. Έτσι το ύψος των φόρων στα ακίνητα, έχει συμφωνηθεί και η διαπραγμάτευση για την οποία γίνεται όλη η συζήτηση, αφορά το πώς ο φόρος αυτός θα κατανεμηθεί (ελληνική πλευρά) και πως θα εισπραχθεί (τρόικα). Ουσιαστικά  έχουμε μια ανακατανομή πλούτου, όπου η μεσαία τάξη συνθλίβεται και δύο άκρα (άνω και κάτω τάξεις) ωφελούνται.

Στην Κύπρο υπήρξε καταρχήν διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος από τον προηγούμενο Πρόεδρο. Σε αυτήν ήλθε να προστεθεί και η πτώχευση των δύο μεγαλύτερων κυπριακών τραπεζών με αποτέλεσμα το «όχι» της Κυπριακής Βουλής χωρίς ανάλογα διαπραγματευτικά ατού να αποδειχθεί πυροτέχνημα. Οι Κύπριοι βρίσκονται όντως αντιμέτωποι με την επιλογή της ολιγότερης «κακής» για αυτούς λύσης και μάλιστα μέσα σε πολύ ασφυκτικά χρονικά περιθώρια. Αυτό καταδεικνύει ότι δεν υφίστανται «εταίροι» αλλά μόνο «δανειστές».

Οι δύο χώρες βρίσκονται σε παράλληλο, δύσκολο και ανηφορικό «Γολγοθά» για τους πολίτες τους. Η κρίση και η ύφεση ήρθαν και θα μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι διαπραγματεύσεις των πολιτικών αφορούν πως τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές μας (τρόικα) θα εφαρμοστούν. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ με ότι αυτό συνεπάγεται ανήκει μόνο στην Κύπρο, αντίθετα η Ελλάδα με υψηλό δανεισμό, αγγλοσαξονικό δίκαιο και οφειλές προς «κράτη» έχει απεμπολήσει ήδη αυτό το δικαίωμα της.

Εντός των «συμφωνιών» οι Πολιτικοί  των δύο χωρών οφείλουν να διαπραγματευτούν με βάση το καλό του «συνόλου» και επιτέλους να αδράξουν την ευκαιρία να αναδομήσουν σωστά τα δύο Κράτη διαπραγματευόμενοι ακόμη και ενάντια στον εαυτό τους. Αλλά μπορούν να το κάνουν; Έχουν το απιτούμενο σθένος; Σύντομα θα το γνωρίζουμε όλοι!