ΑΝTΕΞΟΥΣΙΑ. ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

                      ΤΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ  ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΟΜΙΚΟΥ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ

τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

                               

Ασφαλώς είναι ελάχιστοι, όσοι αποδέχονται την κάθε μορφής εξουσία σαν αναγκαίο μέσο προαγωγής της δικαιοσυνης, της κοινωνικής ισότητας και των ίδιων ευκαιριών σε όλους τους πολίτες.

            Φυσικά και απέχει η άσκηση της εξουσίας που υπάρχει στην Ελλάδα από ένα σύστημα διακυβέρνησης της χώρας, όπου οι πολίτες θα εργάζονται στις κατάλληλες γι αυτούς θέσεις εργασίες, θα διαθέτουν τον χρόνο τους σε ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, σε ικανοποίηση αναγκών και΄επιθυμιών και θα έχουν την ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

             Όμως αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια μόνο με κακόγουστη φάρσα μπορεί να συγκριθεί.

             Άνθρωποι απελπισμένοι, άποροι, ανέστιοι, στα πρόθυρα της κατάρρευσης, σκουπίδια της άθλιας ζωής, ψυχολογικά ράκη , εγκαταλείπουν τον εαυτό τους  και το αίσθημα αυτοσυντήρησης που έμφυτα έχουν και τερματίζουν τον εαυτό τους  αδιαμαρτύρητα και αναπόφευκτα.

             Ο κρατισμός, δείχνοντας το τρομακτικό πρόσωπό του, επιτίθεται με μίσος στα αδύναμα όντα, τα εξοντώνει, τα απειλεί, τα λεηλατεί

Από την άλλη πλευρά συμμορίες που βαφτίζονται αντεξουσιαστές, άγνωστοι στον πολύ κόσμο, γνωστοί όμως στην άρχουσα τάξη, συμπληρώνουν επιτυχώς την τρομοκράτηση των φυσικών προσώπων, καταστρέφοντας, απαξιώνοντας, μηδενίζοντας.

             Οι θεωρητικοί της αντεξουσίας, μορφωμένοι και ειρηνικοί, απορούν και αγανακτούν με τις πράξεις και τις πρωτοφανείς ενέργειες των προβληματικών και παραβατικών φερόμενων σαν ομοιδεατών τους, που όχι μόνο ασκούν εξουσία σαν και αυτήν των νόμιμων εξουσιαστών, αλλά πολλές φορές τους ξεπερνούν σε χυδαιότητα.

             Οι  αθλιότητές τους είναι το προοίμιο της υπέρβασης εξουσίας που θα ασκήσουν όταν θα νομιμοποιηθούν σαν αρχηγοι της γενηάς που θα διοικήσει.

             Έντρομοι οι πολίτες , εν μέσω τρομοκρατών, πορεύονται απρογραμάτιστα, προσευχόμενοι για το ελάχιστο, απεμπολώντας τα δικαιώματα που έχουν, ελπίζοντας σε μια άλλη ζωή και όχι σε αυτή την μοναδική που με μεγάλη δυσκολία βιώνουν.

             Η γεύση της ζωής έγινε πικρή, το χαμόγελο εξαφανίστηκε, ο μισθός μεταβλήθηκε σε βοήθημα, η ανεργία ξεπέρασε σε ποσοστά την απασχόληση, οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάστηκαν.

             Και όλοι εμείς φιλονικούμε για τα κόμματα, τις ποδοσφαιρικές ομάδες, την Μέρκελ, τον Σόιμπλε, τον Τσοχατζόπουλο και την Αλεξανδράτου.-