Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Πόλεμος

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι στην Ευρωζώνη κυρίαρχη δύναμη είναι η Γερμανία, η οποία ακολουθείται πιστά από τους συμμάχους γείτονές της. Γεγονός επίσης αποτελεί και η συνοδοιπορία της Γαλλίας, η οποία ελπίζει με τον τρόπο αυτό να παραμείνει στο club των χωρών με υψηλή οικονομική αξιολόγηση (ΑΑΑ). Η Γερμανική Οικονομική Ελίτ έχει πετύχει να προσδέσει στις απόψεις και την Πολιτική Ελίτ της χώρας της,  με στόχο να καταστήσει τη Γερμανία το βασικό οικονομικό κέντρο της Ευρώπης τουλάχιστον.

Το σχέδιο της αποσταθεροποίησης της Ευρώπης που είχαμε οραματιστεί, με τις  αξίες για την κοινωνία, τον άνθρωπο και την αλληλεγγύη έχει πλέον ξεκινήσει και με τη βοήθεια των χωρών του Νότου. Οι Πολιτικές Ελίτ των χωρών του Νότου πιεζόμενες από τις αντίστοιχες εθνικές Οικονομικές Ελίτ, απεδέχθησαν τον δανεισμό των χωρών και των τραπεζών τους με στόχο να εξασφαλιστεί φθηνό χρήμα για όλους. Όμως οι χρηματοδοτήσεις αφενός δεν κατευθύνθηκαν προς παραγωγικές επενδύσεις αλλά για κατανάλωση και οι κρατικές επενδύσεις – προμήθειες  υπερτιμολογήθηκαν υπέρογκα.

Αρκετοί πολίτες όμως δεν κατεύθυναν το εισόδημα τους προς κατανάλωση, αλλά αντίθετα προς αποταμίευση. Η πλέον ασφαλής επένδυση εθεωρούντο κατά πρώτον τότε, τα κρατικά ομόλογα με την εγγύηση των κρατών και μάλιστα αυτών που ήταν και μέλη της Ευρωζώνης. Η Ελληνική Κρίση απέδειξε ότι το νομιζόμενο ασφαλές αυτό επενδυτικό καταφύγιο δεν υφίσταται πλέον, μετά το σχετικό «κούρεμα» των ιδιωτών κατόχων ελληνικών ομολόγων με το γνωστό PSI. Συγχρόνως τότε η Γερμανία διαφημίστηκε ως το πλέον ασφαλές καταφύγιο ομολόγων ώστε να τα διαθέτει μέχρι και σήμερα με μηδενική απόδοση.

Στην πρόσφατη Κυπριακή Κρίση, η Ευρωζώνη με την καθοδήγηση της Γερμανίας επέτυχε ακόμη ένα κτύπημα στην δεύτερη και κύρια πηγή αποταμίευσης τις καταθέσεις. Κλόνισαν για πρώτη φορά το θεμελιώδη κανόνα των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών την «πίστη». Με λάβαρο την κάθαρση της οικονομίας «καζίνο», κατακρήμνισαν τις προσδοκίες όλων των πολιτών της Ευρώπης για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και την ασφάλεια που αυτό παρέχει έμμεσα, στους καταθέτες για ποσά μέχρι 100.000 € , τα οποία ήταν εγγυημένα από τις Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες μέλη του Ευρωσυστήματος. Βέβαια και πάλι το Γερμανικό Κράτος έσπευσε να δηλώσει ότι εγγυάται την ασφάλεια των καταθέσεων στις γερμανικές τράπεζες με στόχο φυσικά να προσελκύσει καταθέσεις από τον προβληματικό Νότο.

Το επόμενο κτύπημα θα γίνει στον τρίτο πυλώνα της αποταμίευσης την ακίνητη περιουσία. Ήδη στις χώρες του Νότου τα εντεταλμένα όργανα της τοπικής σε κάθε κράτος-μέλος τρόικας, επιβάλλουν στις Κυβερνήσεις την καθιέρωση υψηλότατων φόρων στην ακίνητη περιουσία των πολιτών τους με αφορμή την δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά με στόχο να καταστήσουν την κατοχή της σημαντικά δύσκολη, να ευτελίσουν την αξία της και να εξαναγκάσουν τους ιδιοκτήτες να την εκποιήσουν σε χαμηλή τιμή. Άλλωστε οι περισσότεροι ιδιοκτήτες οφείλουν και στεγαστικό δάνειο οπότε η πώληση να αποτελεί τη μοναδική λύση για να περισώσουν έστω και ένα μικρό τμήμα του κεφαλαίου τους. 

Οι Γερμανοί ακολουθούν με συνέπεια το σχέδιο για την οικονομική και τραπεζική υποταγή της Ευρωζώνης. Δεν είναι άγνωστο ότι γερμανικά κεφαλαιουχικά σχήματα ήδη αγοράζουν τα «μη εξυπηρετούμενα δάνεια» των τραπεζών του Νότου τα οποία έχουν εξασφάλιση «υποθήκης». Με την αγορά αυτή πολύ σύντομα θα εμφανιστούν οι πρώτες «επιθετικές» κατασχέσεις. Η επικρατούσα άποψη είναι, ότι δεν γίνεται οι άλλοι λαοί της Ευρώπης να έχουν υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης όπως και ιδιοκατοίκησης  από τα αντίστοιχα των Γερμανών πολιτών. 

Η τραπεζική ενοποίηση της ζώνης του ευρώ, εφόσον  επιτευχθεί έως το τέλος του 2013, οδηγεί στην υλοποίηση της απόφασης του Eurogroup (όχι της ΕΕ λόγω Αγγλίας), για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ώστε να δημιουργηθεί το ονομαζόμενο «Ταμείο Σωτηρίας τραπεζών». Το ταμείο, παράλληλα με τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης (ESM) αναμένεται να απαλλάξει τα κράτη-μέλη από το βάρος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών τους. Η εγγύηση πλέον του «όποιου ύψους» των καταθέσεων οριστεί θα είναι αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και όχι των εθνικών κυβερνήσεων. Η σωτηρία των τραπεζών οι οποίες είναι στο «κόκκινο» καθώς και η τύχη τους θα αφορά αποκλειστικά την ΕΚΤ και τον ESM.

Η Γερμανία ωφελείται πολλαπλά από τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη. Οι αδύναμες οικονομίες του Νότου εξασθενούν αρκούντως την ισοτιμία του ευρώ, ώστε οι γερμανικές εξαγωγές προς τρίτες χώρες να βρίσκουν αυξημένες δυνατότητες επέκτασης και διάθεσης. Οι γερμανικές επιχειρήσεις παράλληλα δανείζονται με επιτόκιο περί του 1,5%, ενώ οι αντίστοιχες σε άλλες χώρες της ευρωζώνης  αντιμετωπίζουν μέχρι και τετραπλάσιο κόστος δανεισμού. Η άνιση αυτή αντιμετώπιση Βορά και Νότου της ευρωζώνης δημιουργεί και τις συνθήκες ενός οικονομικού πολέμου στον οποίο προς το παρόν η Γερμανία φαίνεται να νικά σε όλα τα σημεία.

Οι χώρες του Νότου απέδειξαν ότι κυριαρχούνται από το «σύνδρομο της μη ταύτισης» μεταξύ τους. Η Πορτογαλία δεν ήθελε να γίνει σαν την Ελλάδα, η Ισπανία δεν ήθελε να μοιάσει την Πορτογαλία, η Ιταλία δήλωνε ότι δεν είναι Ισπανία και αυτό αναμένεται να συνεχιστεί και με άλλες χώρες στο μέλλον. Δυστυχώς οι διεθνείς οικονομικές συναλλαγές και διευθετήσεις, βασίζονται επάνω στο αμοιβαίο συμφέρον και η ηθική αυταπάτη περί αλληλεγγύης στην Ευρώπη με την κυπριακή κρίση έχει καταρρεύσει παντελώς.

Εφόσον οι χώρες της Ευρωζώνης και ιδιαίτερα όσες αντιμετωπίζουν προβλήματα χρέους δημοσιονομικού αλλά και ιδιωτικού τομέα δεν αντιληφθούν ότι αποτελούν μέρος μιας ευρωπαϊκής συστημικής κρίσης, ώστε να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα από κοινού δεν έχουν καμία ελπίδα οικονομικής αναθέρμανσης. Θα αναγκαστούν να υποστούν την ύφεση για πολλά χρόνια μέχρι να εμφανιστεί αργά η πολυπόθητη ανάκαμψη. Στο διάστημα αυτό η Γερμανία θα εξυπηρετεί τα εθνικά της συμφέροντα με την συγκέντρωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που την επιτρέπει να έχει άφθονη και φθηνή ρευστότητα στην οικονομία της.

Οι ανισότητες αυτές δεν καλλιεργούν την ευρωπαϊκή ιδέα, το λόγο δημιουργίας της ίδιας της ευρωζώνης και τα συμφέροντα του συνόλου των ευρωπαϊκών λαών. Αν θέλουμε μια Ευρώπη με ίδιους κανόνες, ίδιες ευκαιρίες και ίδιες συμπεριφορές, οφείλουμε να δούμε πως μπορεί να προχωρήσει η ευρωπαϊκή ενοποίηση και να διορθώσουμε τα λάθη που έγιναν. Διαφορετικά σύντομα ο κάθε λαός της Ευρώπης θα τραβήξει το δικό του δρόμο αν και κάποιοι θα έχουν συγκεντρώσει τον πλούτο σε βάρος των άλλων, αλλά αυτή θα είναι τελικά μια «Πύρρειος νίκη».