ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ

του Ευάγγελου  Ραφτόπουλου, Νομικού, Οικονομολόγου

   τ. Υποδιευθυντού της Τραπέζης  της Ελλάδος

                          Με νωπές τις δολοφονίες 2 νέων ανθρώπων , τα κροκοδείλια δάκρυα, χυμένα  δίκην καταρράκτη, οι τραγικοί θρήνοι υπεύθυνων και  ανεύθυνων να εντυπωσιάζουν, οι διαπιστώσεις και οι καταδίκες να έχουν την τιμητική τους, η δημοκρατία δοκιμάζεται, αμφισβητείται τραυματίζεται.

                           Οι κορώνες των πολιτικών περί τιμωρίας των υπεύθυνων,περί αντοχής της δημοκρατίας, λίγους πείθουν για την ορθότητα των λόγων τους, δεδομένης της αποκλειστικής ευθύνης τους για την  πρωτοφανή κατάσταση που βιώνουμε.

                             Οι ηθικοί αυτουργοί της συμφοράς που ζούμε είναι σε όλους  γνωστό    ότι είναι οι σωτήρες του έθνους με τις ανομίες τους, τις άδικες  αποφάσεις τους, την προστασία των δικών τους ανθρώπων, την βάναυση  συμπεριφορά σε όλους τους άλλους.

                              Υπάρχει πάντοτε  η αμφιβολία εάν και κατά πόσο αστείοι ρητορίσκοι πείθονται για την ορθότητα των λεγομένων τους και  κομπάζουν υπερήφανοι για την ξύλινη γλώσσα τους ή ενθουσιάζονται με την ικανότητα να κοροϊδεύουν και να ξεγελούν.

                               Εάν επανέλθουμε όμως στην δολοφονία των 2 άτυχων νέων, πρέπει να ξανατονίσουμε ότι καμία δολοφονία δεν διαφέρει από την ‘άλλη, ότι δεν λύνονται τα προβλήματα με βεντέτες, ότι υπάρχει δικαιοσύνη-αυτή που υπάρχει-, ότι οι ηγετίσκοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, όπως απολαμβάνουν την εξουσία τους.

                              Έχουμε ξανατονίσει ‘ότι η ευθύνη για την άνοδο της χρυσής αυγής βαρύνει τους εκάστοτε κυβερνώντες, που με τις θλιβερές και επιζήμιες αποφάσεις τους, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό, επτώχευσαν τον κόσμο, έσβησαν την μεσαία τάξη.

                              Οφείλουν τώρα , με τον ίδιο ζήλο, να βρουν τους ενόχους και να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά, σεβόμενοι δε την μνήμη των νεκρών ας σταματήσουν τις παρελάσεις από τα τηλεοπτικά παράθυρα που ανοίγουν διάπλατα για να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους.

                              Οι δε τηλεοπτικοί σταθμοί, αιμοδιψείς, αιμοχαρείς και αιμοβόροι, σαν ύαινες ξεσκίζουν τις σάρκες των πτωμάτων, ασεβώντας προς τους συγγενείς, ποτίζοντάς τους δηλητήρια.

                                Μήπως έφτασε η ώρα να μας αποχαιρετήσουν οι πολιτικοί ποιμένες μας και να κατευθυνθούν προς άλλες πολιτείες;

                             Με αυτούς πάντως στο προσκήνιο και οι ελπίδες χάνονται και η δημοκρατία δεν αντέχει.-