Περί φορολογίας

Είναι σαφές ότι η φορολογία εν γένει είναι απεχθείς από τους πολίτες διότι αυτή μειώνει ισόποσα (φόροι) το διαθέσιμο εισόδημά τους. Η Ελλάδα δεσμεύτηκε από τους «δανειστές» μας να ισοσκελίσει τον κρατικό προϋπολογισμό της, ώστε να μη παράγει νέα ελλείμματα και η μέθοδος η οποία ακολουθήθηκε διαχρονικά από την άρχουσα πολιτική ελίτ της χώρας ήταν δυστυχώς  η υπερμεγέθης αύξηση της εν γένει φορολογίας.

Το Κράτος απέτυχε ή δεν θέλησε να πατάξει την υψηλή φοροδιαφυγή με αποτέλεσμα η ανικανότητά του αυτή να οδηγήσει κυρίως στην αύξηση της έμμεσης φορολογίας αλλά και των εισοδημάτων (μισθών και συντάξεων) των νομιμοφρόνων πολιτών ( αντίστοιχα των μισθωτών και συνταξιούχων). Αυτοί άλλωστε δεν δύνανται να φοροδιαφύγουν και αποτελούν τα βασικά φορολογικά υποζύγια όλων των φορολογικών αρχών τις τελευταίες δεκαετίες.

Το Κράτος απέτυχε ή δεν θέλησε να αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία με αποτέλεσμα να του διαφεύγουν σημαντικά ποσά από έσοδα αλλά συγχρόνως και διάφοροι επιτήδειοι να καταπατούν δημόσια ακίνητα και μάλιστα πολλές φορές να τα διεκδικούν. Επέτυχε όμως να φορολογήσει την ακίνητη περιουσία στα αστικά ακίνητα με εξωπραγματικές αντικειμενικές αξίες και στα εκτός σχεδίου και τα αγροτικά ακίνητα με νέο σύστημα, το οποίο φαίνεται να εμφανίζει εξόφθαλμες αδικίες παρά το γεγονός ότι διευρύνει τη φορολογική βάση. 

Η φορολογία ενός Κράτους είναι αρκετές φορές επιβεβλημένη για την ορθή λειτουργία του και την παροχή υπηρεσιών προς τους πολίτες. Στην Ελλάδα όμως παρά την κατακόρυφη αύξηση της φορολογίας σε ακίνητα και κινητά περιουσιακά στοιχεία των πολιτών με βάση εξωπραγματικές αξίες αλλά και μεθόδους, παρατηρούμε ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες προς τους πολίτες (υγεία, παιδεία, ασφάλεια, κ.ά.) να μειώνονται δραματικά και το Κράτος ως οντότητα να παραμένει τεράστιο αλλά συγχρόνως και αναποτελεσματικό.

Οι φόροι για να είναι αποδεκτοί θα πρέπει να είναι ανταποδοτικοί αλλά και να είναι δίκαιοι ως προς τη φορολόγηση επί του πραγματικού παραγόμενου εισοδήματος. Στην Ελλάδα τα τεκμήρια και οι έκτακτοι φόροι και εισφορές εξακολουθούν να επιβαρύνουν υπέρμετρα τους πολίτες οι οποίοι είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους,  ενώ αντιθέτως οι «έξυπνοι» φοροδιαφεύγουν. Η εξαγγελία για τη δημιουργία ατομικού περιουσιολογίου με βάση το οποίο να φορολογείται ο κάθε πολίτης εξακολουθεί να παραμένει στο στάδιο του σχεδιασμού κι της ευχολογίας.

Το Κράτος παραμένει μέχρι σήμερα αναξιόπιστο, διότι σπαταλά πόρους δεν συμμαζεύει τα έξοδά του και παραμένει αναδιοργάνωτο και αναποτελεσματικό. Η σύγχρονη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, το εθνικό κτηματολόγιο, το περιουσιολόγιο και άλλα χρήσιμα εργαλεία για τη λειτουργία του Κράτους παραμένουν στάσιμα και μερικώς αξιοποιήσιμα, με αποτέλεσμα επιβαρύνουν τους πολίτες της χώρας με άδικους και υπέρογκους φόρους. Οι τελευταίοι πολλές φορές επιβάλλονται ασχέτως του παραχθέντος ετήσιου εισοδήματος αλλά απλώς λόγω κατοχής κινητής και ακινήτου περιουσίας.

Η λύση της φορολόγησης είναι απλή και γνωστή διεθνώς. Η φορολογία θα πρέπει να πραγματοποιείται με βάση το παραγόμενο εισόδημα (πιθανώς έσοδα μείον έξοδα), ώστε να είναι δίκαιη και κοινωνικά αποδεκτή. Το ευνομούμενο  Κράτος οφείλει να θεσπίσει και να εφαρμόσει  σταθερή και δίκαιη φορολογική νομοθεσία η οποία θα καταστήσει την εν γένει φοροδιαφυγή ασύμφορη αλλά και ποινικά καταδικαστέα και παράλληλα θα επιτρέψει τη δημιουργία επενδυτικού κλίματος στη χώρα. Σε αντίθετη περίπτωση το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών, η οικονομία και η εν γένει αξιοπιστία του Κράτους θα υποστεί σημαντικό πλήγμα, με αδιευκρίνιστες συνέπειες για τη χώρα και τους πολίτες της.