Η επανάσταση δεν ξεκίνησε από τις «στάνες»…

Οι εύθραυστες ισορροπίες της κυβερνητικής παράταξης σε συνδυασμό με τη μετέπειτα ψήφιση εμπιστοσύνης της Κυβέρνησης, η οποία μετρά πλέον ολίγους ψήφους, επέτρεψαν στους Βουλευτές της περιφέρειας να σημειώσουν σημαντική νίκη έναντι των συναδέλφων τους των αστικών κέντρων στη διαμόρφωση του νόμου για τον ενιαίο φόρο στα ακίνητα.

Η φιλοσοφία του νόμου ήταν αρχικά να πληρώσουν όλοι ανάλογα με την περιουσία τους, αλλά με τις συνεχείς παρεμβάσεις το βάρος της φορολόγησης τελικά θα το επωμιστούν οι ιδιοκτήτες ακινήτων αξίας άνω των 300.000 ευρώ. Βεβαίως κανείς εκ των υπευθύνων δεν αναλογίζεται ότι οι αντικειμενικές αξίες στη χώρα είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου.

Οι Βουλευτές των μεγάλων αστικών κέντρων οφείλουν να αναλογιστούν επιπλέον και  την μέχρι σήμερα αποδοχή και ψήφιση εκ μέρους τους των ισχυόντων φορολογικών μέτρων για την ακίνητη περιουσία. Στατιστικά ίσως είναι δυνατόν οι εμπνευστές του νόμου να ομιλούν για μειώσεις, αλλά υφίστανται κραυγαλέα παραδείγματα αδικιών και στρεβλώσεων.

Είναι άδικη η αντιπαράθεση μεταξύ αγροτών και αστών που πιθανόν να επιθυμούν ή και να επιδιώκουν ορισμένοι κύκλοι, αλλά θα πρέπει να αντιληφθούμε και το μέγεθος της αδικίας. Ιδιοκτήτης κενού αστικού διαμερίσματος υποχρεώνετε και θα καταβάλει τελικά φόρο  επί αντικειμενικής αξίας η οποία είναι σε πολλές περιπτώσεις πολλαπλάσια της εμπορικής.

Υπάρχουν αγροτικά ακίνητα τα οποία δεν επιφέρουν έσοδα, αλλά υπάρχουν όμως και αρκετά τα οποία είναι προσοδοφόρα. Οι στάνες για παράδειγμα στεγάζουν ζώα τα οποία προσφέρουν στον κτηνοτρόφο κάποιο έσοδο και πολλές φορές το αγροτικό οικόπεδο στο χωριό γίνεται ορθώς λαχανόκηπος από το οποίο η οικογένεια καλύπτει ανάγκες της.

Το Κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο ενώ αρχικά ακολούθησε την επιταγή του Συντάγματος για ίση κατανομή των φορολογικών βαρών μεταξύ των Ελλήνων δεν την ολοκλήρωσε. Δεν προχώρησε δηλαδή, στην αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών στα αστικά κέντρα και στην επέκταση του συστήματος αυτού σε όλη την ελληνική επικράτεια ως όφειλε.

Τελικά οι φόροι των αγροτών για την αγροτική ακίνητη περιουσία θα να είναι σημαντικά χαμηλότεροι από εκείνους των αστών. Δεν έχει περιληφθεί καμία πρόβλεψη επί της «προσόδου» από την ακίνητη περιουσία ή αν αυτό έχει γίνει είναι μηδαμινό, δηλαδή δεν λαμβάνονται υπόψη για παράδειγμα τα ακαλλιέργητα χωράφια και τα κενά διαμερίσματα.

Ο ενιαίος φόρος ακινήτων – τελεί υπό την έγκριση της τρόικας-, θα είναι απλώς ακόμη μια οριζόντια προσπάθεια συλλογής φόρων, η οποία τελικά αδικεί τους πολίτες, κατανέμει ανισομερώς τα φορολογικά βάρη και τελικά δημιουργεί αίσθημα πικρίας και αγανάκτησης σε όλους τους σκεπτόμενους Έλληνες πολίτες ανεξαρτήτου ιδιότητας και απασχόλησης.