Δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος….

Η παράφραση στη ρήση του Καζαντζάκη ταιριάζει ακριβώς στις μέρες μας. Κοιτώντας γύρω τους γνωστούς και φίλους, διακρίνω αρχικά χαμόγελα αμηχανίας τη βασική ελληνική ρήση «τι κάνεις;» και μετά το κλασσικό ερώτημα: Πως βλέπεις την κατάσταση;

Είναι γεγονός πως οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν δεχθεί σε χρονικό διάστημα περίπου 18 μηνών απανωτά χτυπήματα «πάνω και κάτω από τη ζώνη» σε εργασιακό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτειακό επίπεδο. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να διαπιστώνουν άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, ότι η ζωή τους διαφοροποιείται άμεσα με κατεύθυνση ένα αρκετά χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, ιδιαίτερα για την ονομαζόμενη μεσαία αστική τάξη, αλλά και μεσαία επιχείρηση. Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ήταν και οι πρώτοι που το βίωσαν καθόσον οι παροχές που λαμβάνουν ελέγχονται από το Κράτος, αλλά και οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα βίωσαν την εργατική βία, από πολλούς εργοδότες, που θέτουν το κέρδος τους πολύ πιο πάνω από τον άνθρωπο.

Οι συνέπειες της πτώσης αυτής για αρκετούς Έλληνες είναι τρομακτικές όπως : ανεργία, απώλεια περιουσιακών στοιχείων τους και στη συνέχεια επίπεδο διαβίωσης «φτώχεια». Η σύνθεση  όμως της ελληνικής κοινωνίας με την οικογένεια να είναι τόσο άρρηκτα δεμένη, ακόμη και σήμερα, δεν επέτρεψε να έχουμε φαινόμενα αποσύνθεσης  του κοινωνικού ιστού. Αν δεν είχε υπάρξει αυτή η κοινωνική στήριξη της οικογένειας θα είχαμε σήμερα μια κοινωνική έκρηξη της οποίας το μέγεθος κανείς δεν είναι δυνατόν να φανταστεί. Αυτά που ζούμε σήμερα με τους «αγανακτισμένους»  και τις λοιπές κοινωνικές ομάδες που αντιδρούν δεν είναι τίποτε μπροστά στην κοινωνία που διαμαρτύρεται γιατί «δεν έχει τα προς το ζην».  

Το ελληνικό κράτος έχει πτωχεύσει ουσιαστικά από τον Μάρτιο του 2010 και τυπικά με το αναμενόμενο «κούρεμα» τον Νοέμβριο του 2011. Για να επιτευχθεί αυτό η Κυβέρνηση ανέλαβε την ευθύνη της υπογραφής επαχθών συμφωνιών με τους δανειστές μας  και με δεδομένη την αδυναμία της να ελέγξει και να κατευθύνει επιτυχώς το Δημόσιο Τομέα, προχώρησε στην εύκολη λύση της συλλογής φορολογητέας ύλης από τους συνήθεις δότες του κράτους μισθωτούς και συνταξιούχους. Παράλληλα για να επιτύχει τους στόχους που έθεσαν οι δανειστές μας προχώρησε σε αύξηση της έμμεσης φορολογίας με αποτέλεσμα τη γενικότερη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των ελλήνων πολιτών.

Δυστυχώς οι έλληνες πολιτικοί γενικότερα δεν έχουν αντιληφθεί ότι «η κατάσταση δεν πάει άλλο». Οι πολίτες έχουν φτάσει στο «όριο» των αντοχών τους και των δυνατοτήτων τους, μάλιστα αυτό το έχουν αντιληφθεί και οι δανειστές μας. Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο Έλληνας Πολίτης δεν φοβάται τίποτα γιατί έφτασε στο δικό του «πάτο». Από εδώ και πέρα αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι οι περισσότεροι έλληνες πολιτικοί, οι οποίοι θα έχουν να αντιμετωπίσουν στην καθημερινότητα τους την καθολική αγανάκτηση ενός περήφανου λαού το οποίο οδήγησαν με τα έργα τους στην εξαθλίωση και στην πλήρη υποταγή στις αξιώσεις των δανειστών μας. Ξεχνούν ότι ο λαός μας έχει αποδείξει ιστορικά ότι προτιμά να πεθαίνει υπερήφανος, παρά να ζει κάτω από την οποιαδήποτε «σκλαβιά», έστω και την οικονομική.