Είναι γεγονός ότι το σημερινό ελληνικό συνταξιοδοτικό μοντέλο καταρρέει. Και το λογαριασμό καλούνται πληρώσουν εκτός από εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Το ελληνικό δημόσιο, εκτός από τα 375 δις ευρώ που οφείλει στους δανειστές μας, επιπλέον χρωστά περίπου ένα ανάλογο ποσό και στα ασφαλιστικά ταμεία και αυτό προκύπτει από την πολυετή χρήση των αποθεματικών τους, για να είναι δυνατή η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων που δημιουργούσε το κομματικό κράτος και η γενικευμένη εκτός ορίων σπατάλη εξυπηρέτησης της κομματικής, της πελατειακής και της ψηφοθηρικής τους βάσης.
Επιπρόσθετα, παρά τις όποιες εποικοδομητικές προτάσεις για το ασφαλιστικό, το πελατειακό πολιτικό σύστημα απαιτούσε από τα ασφαλιστικά ταμεία να επενδύουν αποκλειστικά σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου εκτός από τις υποχρεωτικές άτοκες καταθέσεις τους στην Τράπεζα της Ελλάδος. Βέβαια αργότερα επετράπη και ένα ποσοστό να επενδύεται σε πρωτεύοντες μετοχές του χρηματιστηρίου Αθηνών. Δυστυχώς τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής σήμερα αποδεικνύονται καταστροφικά. Τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία διαθέτουν σήμερα ομόλογα μειωμένης αξίας του ελληνικού Δημοσίου και απαξιωμένες μετοχές του ελληνικού χρηματιστηρίου, ενώ για να πληρώσουν τις τρέχουσες συντάξεις και λοιπές υποχρεώσεις τους, απαιτούνται σήμερα περί τα 18-20 δις ευρώ ετησίως. Το ποσό αναμένεται να αυξηθεί λόγω της συνεχιζόμενης, με πολιτικές ή και άλλες διατάξεις, τάσης να οδηγούνται αναγκαστικά όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι στη σύνταξη με πλασματικά χρόνια αλλά και με μειωμένες εισφορές.
Αν εξετάσουμε το θέμα από χρηματοοικονομικής πλευράς τότε διαπιστώνουμε ότι ενώ το πρόβλημα του δημοσίου χρέους μπορεί να αντιμετωπισθεί με «κούρεμα» ή με τη χρονική επιμήκυνσή του και με μικρότερο επιτόκιο, το αντίστοιχο πρόβλημα του ασφαλιστικού χρέους δεν μπορεί να επιλυθεί δυστυχώς με τον ίδιο τρόπο. Οι συνταξιούχοι χρειάζονται σύνταξη που θα τούς επιτρέπει να ζουν με τις τότε τρέχουσες τιμές τα επόμενα είκοσι και παραπάνω χρόνια και όχι με τις σημερινές. Αν τα χρήματα που είχαν καταβάλλει ως εισφορές είχαν αξιοποιηθεί και συνέχιζαν να αξιοποιούνται ικανοποιητικά, θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν αναλογικά μία αξιοπρεπή μακροχρόνια σύνταξη σε τρέχουσες τιμές. Τα χρήματα όμως δεν υπάρχουν στα ασφαλιστικά ταμεία και τα καταβάλλουν με τις εισφορές τους οι σημερινοί και οι αυριανοί εργαζόμενοι. Το ιδιαίτερο αυτό γεγονός δεν απασχόλησε τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις, που απέτρεψαν τις όποιες προσπάθειες για ασφαλιστική μεταρρύθμιση στο παρελθόν και παράλληλα λοιδορούσαν όσους υποστήριζαν ότι το ασφαλιστικό είναι ίσως το πιο κρίσιμο πρόβλημα της χώρας μας.
Από τα τη διασπάθιση των εισφορών των σημερινών συνταξιούχων, θα φθάσουμε πιθανώς, στις τα κλεμμένες εισφορές των παιδιών και των εγγονιών μας. Σε αυτό το ηθικό δίλημμα μας οδήγησαν με τις πολιτικές τους οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί υπεύθυνοι τα τελευταία χρόνια στη χώρα. Αυτή την «πολιτική» πληρώνει σήμερα ο κάθε Έλληνας εργαζόμενος και συνταξιούχος, ενώ ο οριστικός λογαριασμός του ασφαλιστικού δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί. Υπό αυτή την έννοια, τα χειρότερα ίσως να έπονται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου