«Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται»

Η άρχουσα πολιτική ελίτ της μεταπολίτευσης  έχει πλέον φθάσει στο τέλος του ρόλου της στο γίγνεσθαι της χώρας. Διαπραγματεύτηκε την οικονομική βοήθεια με την ενδόμυχη σκέψη ότι δεν θα τηρήσει τελικά τα συμφωνηθέντα. Οι εταίροι αποδέχθηκαν την υποκρισία για δύο χρόνια αλλά τώρα ζητούν επίμονα να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα. Αναγνωρίζουν την ύφεση αλλά αντιλέγουν ως ένα από τα αίτιά της  ότι το συμφωνηθέν δημοσιονομικό πρόγραμμα δεν εφαρμόστηκε πλήρως αλλά μερικώς από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις.

Η άρχουσα πολιτική ελίτ της χώρας τα γνώριζε όλα αυτά και μάλλον υπερεκτίμησε τις όποιες πολιτικές δυνατότητές της. Τώρα οφείλει να αποδεχθεί τα συμφωνηθέντα με τη λήψη πρόσθετων μέτρων 11,5 δις ευρώ για τη διετία 2013-2014. Τα μέτρα αυτά αναγκαστικά θα περιορίσουν τα εισοδήματα των ελλήνων πολιτών ποικιλοτρόπως και θα οδηγήσουν σε περεταίρω ύφεση.  Αν τα μέτρα συμφωνηθούν τότε οι δανειστές μας για τι θα πρέπει να  μας δώσουν την πολυπόθητη επιμήκυνση, η οποία θα σημαίνει για εκείνους πρόσθετη χρηματοδότηση της χώρας με τη συστημική κρίση της Ευρώπης στο επίκεντρο. Αν δεν συμφωνήσουμε στη λήψη των μέτρων στο σύνολό τους, τότε οι δανειστές μας (ΕΕ & ΔΝΤ) υποστηρίζουν ότι θα σταματήσουν τη χρηματοδότηση με τις όποιες συνέπειες.

Στην πολιτική ελίτ της χώρας έχουν απομείνει φαινομενικά τουλάχιστον δύο τελευταίες κινήσεις, η αποδοχή των συμφωνηθέντων ή η απόρριψή τους. Ενδιάμεση λύση σύμφωνα με τους δανειστές μας δεν υφίσταται οικονομικά αλλά ούτε και πολιτικά. Η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη απαιτεί την υιοθέτηση της πρώτης ενώ η ενδεχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα της δεύτερης. Γεγονός είναι ότι αμφότερες θα είναι οδυνηρές για το σύνολο σχεδόν του ελληνικού λαού. Η αποδοχή των όρων των δανειστών σημαίνει αύξηση της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας με αμυδρά ελπίδα μετά την πάροδο τριών με πέντε ετών να υπάρξει ανάκαμψη. Η τήρηση της άκαμπτης στάσης θα μας οδηγήσει σε αχαρτογράφητα πεδία, χωρίς να απομακρύνει την ύφεση, την ανεργία και την μείωση των εισοδημάτων, θα προσθέσει πιθανά και τη δυσκολία εξεύρεσης δανείων και πόρων για τις άμεσες βιοτικές ανάγκες του λαού της χώρας, οι οποίες είναι δυστυχώς εισαγόμενες.

Καταλήγουμε λοιπόν στη ρύση του λαού «το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Οι πολιτικοί μας θέλησαν να εξαπατήσουν τους δανειστές μας και έχασαν πολύτιμο χρόνο τα τελευταία δυόμιση χρόνια στο να αναμορφώσουν και να εξυγιάνουν το δημόσιο τομέα. Εξομοίωσαν το ελληνικό πολιτικό και δημοσιονομικό περιβάλλον κυρίως με το αντίστοιχο ευρωπαϊκό, λησμονώντας ότι η Ευρώπη έχει αρχές, συνέπεια, μεθοδικότητα, αρκετή γραφειοκρατία, συμφέροντα, ομάδες και συνεχή διαπραγμάτευση.  Με τις συμπεριφορές τους ουσιαστικά βρέθηκαν αναξιόπιστοι και απομονωμένοι στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, ενώ δημιούργησαν αρνητική εικόνα για την χώρα τις συνέπειες της οποίας υφιστάμεθα. Η ανατροπή όλων αυτών απαιτεί υπευθυνότητα έργων και λόγων, αλλαγή νοοτροπίας καθώς και την παύση των όποιων πολιτικών επικοινωνιακών  παρεμβολών. Μην ανησυχείτε όμως την απάντηση θα την γνωρίζουμε όλοι σε σύντομο χρονικό διάστημα.