ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

       άρθρο  του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Δεν είμαι σίγουρος ,αν είναι ο χρόνος που ξεθωριάζει το έπος του πολυτεχνείου η η απαξία του πολιτικού συστήματος, που αλλοιώνει το μήνυμα, που οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου εξέπεμψαν, πιστεύοντας σε ιδανικά που ξεπερνούσαν την εποχή, ιδεώδη που έρχονταν σε αντιπαράθεση με την χούντα, αγώνες που ξάφνιαζαν τους εφησυχασμένους και υποταγμένους στην τυραννία, ανιδιοτέλεια που εξέπληττε.

            Σήμερα, σαράντα ένα χρόνια μετά, πολλοί συμπατριώτες μας πιστεύουν στην ιδιοτέλεια των αγωνιστών, δεν δέχονται την ύπαρξη νεκρών, ακυρώνουν την αντίσταση στη βάναυση δικτατορία.

            Ας αναφερθούμε μόνο στον Παναγούλη και τον Μουστακλή, στους εκτοπισμένους, στις σφαίρες που έπεφταν στον περίγυρο  και στον αύλειο χώρο του Πολυτεχνείου , για να θυμηθούμε  την τραγωδία, την στασιμότητα, την αποδοκιμασία  όλων των χωρών, για να περιορίσουμε λίγο την λήθη μας και να επιδοκιμάσουμε ηρωικές πράξεις.

            Φυσικά τα χρόνια που ακολούθησαν δεν δικαίωσαν τους αγωνιστές του τότε, επικράτησαν μετριότητες σε ηγετικές θέσεις, ανυπόληπτοι πολίτες σε  υψηλά πόστα, πολιτικοί συναγωνίζονται σε διαφθορά αντιπάλους, το κλίμα που επικρατεί μόνο ευώδες δεν είναι, η απελπισία περισσεύει, το μέλλον πλέον διαφαίνεται δυσοίωνο.

            Τα οράματα των αγωνιστών είχαν γρήγορο τέλος, όλοι μας αποτινάξαμε την ευθύνη και αναλωθήκαμε σε υλικές απολαύσεις, σε ασυδοσία, σε παράλογους και άνομους τρόπους ζωής, σε εύκολο κέρδος.

            Στην κρίσιμη περίοδο που βιώνουμε, εκτός από την σύνεση που οφείλουμε να μας διακρίνει, πρέπει να υπερβούμε τους κακούς εαυτούς μας και με βήματα αργά να μετασχηματισθούμε σε ανθρώπινες προσωπικότητες, ικανές να διαχειρισθούμε τα προβλήματά μας, να αναλογισθούμε τις ευθύνες μας, να περιορίσουμε τις απαιτήσεις μας.

            Και κάπου-κάπου ας μνημονεύουμε τους ευρισκόμενους στον χώρο του Πολυτεχνείου που     διακινδύνευσαν τις ζωές τους για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη.-