ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΤΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ   ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ  , ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ

           Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ  ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

            Ως    Κράτος   νοείται η ενότητα των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας, γλώσσας η εθνικότητας[λαός], εγκατεστημένη σε οριοθετημένη εδαφική έκταση[χώρα] και οργανωμένη πολιτικά σε πρόσωπο δημοσίου δικαίου για την άσκηση της εξουσίας   .

            Δεν  φαίνεται πουθενά, ούτε συμπεραίνεται ότι  το Κράτος είναι μία έννοια απορριπτέα, ένοχη, αποβλητέα.

           Όμως  στη σύγχρονη πραγματικότητα,  με εξόχως παράλογη , ίσως και διαβολική   παρερμηνεία, η έννοια Κράτος μεταβλήθηκε σε κάτι το χυδαίο, το εγκληματικό, το απόμακρο.

            Επειδή με τη στενή έννοια είναι αδύνατη η πραγματοποίηση του σκοπού του, το σύνολο αυτών των εξουσιών  που το Κράτος ασκεί, προικίζει και άλλους φορείς να το συμπληρώσουν , να το επικουρήσουν  στη επιτέλεση αυτού.

           Έτσι τα Α.Ε.Ι    ασκούν εκπαιδευτικό έργο, ο Ο.Σ.Ε   πραγματοποιεί τις μετακινήσεις ανθρώπων και εμπορευμάτων, τα ΕΛ.ΤΑ    την διακίνηση της αλληλογραφίας, τα ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ αναλαμβάνουν την νοσηλεία  και θεραπεία των ασθενών κλπ

         Είναι πολύ χρήσιμο να αναζητηθούν τα αίτια που ο κάθε φορέας και τα φυσικά πρόσωπα αρνούνται να αποδεχθούν τη βασική τους υποχρέωση, την ευθύνη δηλαδή από αυτή καθ εαυτή τη θέση τους και όσα απορρέουν από αυτήν.

         Ακούγεται λοιπόν κακόηχο να διαμαρτύρονται οι δικαστικοί λειτουργοί στρεφόμενοι εναντίον του Κράτους, όταν οι ίδιοι είναι που ασκούν μια βασική εξουσία αυτού, την δικαστική.

         Είναι οξύμωρο να αποστασιοποιούνται από τη Κρατική εξουσία, συνεπώς και από τον ίδιο τους τον εαυτό, οι Νοσοκομειακοί γιατροί, οι Καθηγητές Πανεπιστημίου, οι προύχοντες γενικά της κοινωνίας.

         Το καταπληκτικό της ιστορίας είναι ότι και οι ίδιοι οι βουλευτές και οι υπουργοί συστήνουν –με μοναδική θρασύτητα- τι πρέπει το Κράτος να πράξει-δίκην μυστικοσυμβούλων η θλιβερών μόνιμων συνδικαλιστών-.

        Την ίδια τακτική εφαρμόζουν εργοδότες, βιομήχανοι, ιδιοκτήτες Μ.Μ.Ε , εφοπλιστές,

που δεν θα τους ενοχλούσε να εξαφανισθούν οι άποροι, οι άνεργοι, οι ηλικιωμένοι  μαζί με τα πενιχρά εισοδήματά τους για να  ευημερήσουν ακόμη περισσότερο αυτοί.

       Μήπως πρέπει κάποτε να νοιώσουμε ότι είμαστε κομμάτι του Κράτους μας, να το σεβαστούμε, να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με αυτό ,ελέγχοντας παράλληλα τους κρατικούς λειτουργούς , η τιμωρία των οποίων να είναι εξασφαλισμένη θεσμικά;