Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ)
επισήμως το 1993 σύμφωνα με τις «ιδρυτικές συνθήκες», αλλά και στη συνέχεια με
την ισχύ από το 2007 του ονομαζόμενου «Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων» διέπουν τη
ζωή του κάθε πολίτη της. Συνοπτικά οι αρχές και τα δικαιώματα αναφέρονται στην
Ευρώπη του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, των αξιών, των ελευθεριών, των
δικαιωμάτων, των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, της ισότητας, της δικαιοσύνης και
της αλληλεγγύης. Το όραμα τους ήταν να δημιουργήσουν «στενότερη ένωση των λαών
της Ευρώπης με αποφάσεις οι οποίες θα λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά
στους πολίτες, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας».[1]
Η άρχουσα οικονομική και πολιτική
ελίτ στην Ευρώπη με προεξάρχουσα την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας με
το πρόσχημα της σταθεροποίησης του ενιαίου νομίσματος και των Ευρωπαϊκών
Οικονομιών, δημιουργεί το καινούργιο τείχος διαχωρισμού των λαών της. Αναθερμαίνει
εθνικιστικές τάσεις οι οποίες απομακρύνουν τους λαούς της Ευρώπης από την
έννοια της Ομοσπονδοποίησης της και του «Ευρωπαίου Πολίτη», από το κοινό
ευρωπαϊκό όνειρο και ίσως τελικά να οδηγήσει στη «διάλυση» της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, τουλάχιστον με τη ιδεατή μορφή με την οποία την οραματίστηκαν οι ιδρυτές της.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες
υποτάσσονται σταδιακά στη νέα μορφή δουλείας τη «δουλεία του χρέους». Η
κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων, τα οποία αποκτήθηκαν με αγώνες, στο όνομα
της «απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας» οδηγεί σε επαναφορά της μισθωτής
σκλαβιάς των αρχών του 19ου αιώνα. Οι περικοπές αναγκαίων δημοσιονομικών
δαπανών, οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών και η εν γένει λεηλασία της
περιουσίας του Κράτους, βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις και εξυγίανση της
οικονομίας, ενώ οδηγούν στον αποκλεισμό μεγάλων κοινωνικών ομάδων από τα
αυτονόητα σε όλους «δημόσια αγαθά».
Η περιστολή των «δικαιωμάτων των
πολιτών» στην υγεία, την κατοικία, την παιδεία, την ασφάλιση και την αξιοπρεπή
σύνταξη στους παλαίμαχους εργαζόμενους ονοματίζεται ως πρόοδος. Η οικονομική
εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών ομάδων και η εξώθηση των λαών στα όρια της
ανθρωπιστικής κρίσης θεωρούνται ως ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Εκτοπίζει τις
δημοκρατικές διεργασίες στην λήψη των αποφάσεων και τις αντικαθιστά με τις
αδηφάγες αντιλήψεις των Αγορών. Θεωρεί ως βασικό όρο της «ευρωπαϊκής
ενοποίησης» ακόμη και την εγκατάλειψη των βασικών διαδικασιών δημοκρατικού
ελέγχου εκ μέρους των πολιτών.
Κανείς νοήμων Ευρωπαίος Πολίτης
δεν αποδέχεται το αντικοινωνικό μοντέλο της Ευρώπης το οποίο επιζητούν να
επιβάλλουν. Ο έντεχνος σχεδιασμός τους να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως «πείραμα»
με τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, της πολιτικής εξουσίας και της χειραγώγησης της νομοθετικής εξουσίας
μπορεί να επιβεβαιώνει επί του παρόντος τη στρατηγική τους. Θα πρέπει όμως να
αντιληφθούν ότι κάθε λαός έχει το δικό του όριο υπομονής και απάθειας. Ο
ελληνικός λαός έχει την ικανότητα να αντιληφθεί το τι ακριβώς συμβαίνει και ήδη
έχει αρχίσει να αφυπνίζεται από την παθητική αδράνεια στην οποία τον οδηγούν οι αλαζόνες πολιτικοί, οι αγορές, οι
πιστωτές και τα άπληστα golden boys.
Η Ευρώπη της λιτότητας και της
υποταγής στη θέληση των ολίγων, την οποία προσπαθούν να δημιουργήσουν δεν είναι
αυτή την οποία αποζητούν οι λαοί της, δεν είναι αυτή για την οποία αγωνίστηκαν
οι πολίτες της και δεν είναι αυτή την οποία οραματίστηκαν οι ιδρυτές της.
Κανείς ευρωπαίος πολίτης δεν πρόκειται να την αποδεχθεί με τη σημερινή της
στρεβλή μορφή και σύντομα η οικονομική και πολιτική ελίτ, η οποία την προωθεί
και επιδιώκει την επιβολή της με κάθε τρόπο θα λάβει την απάντηση. Η ευημερία
των αριθμών κρύβεται συνήθως πίσω από τη δυστυχία των ανθρώπων και αν αυτό
γίνει αντιληπτό από τους πολίτες, τότε όλοι όσοι το επιδιώκουν αλλά και το
υποστηρίζουν θα αντιμετωπίσουν το νόημα της έκφρασης «οργή λαού = οργή θεού».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου