Ανάπτυξη ή Ύφεση!!

Η κρίση χρέους στην Ελλάδα αποτέλεσε το έναυσμα για να ασκηθούν πολιτικές λιτότητας στη χώρα, οι οποίες στη συνέχεια υιοθετήθηκαν εν όλο ή εν μέρει από το σύνολο της Ευρωζώνης. Όμως οι ασκούμενες πολιτικές λιτότητας έχουν χαρακτηρισθεί από αρκετούς πολιτικούς, αρθρογράφους, οικονομολόγους αλλά και πολλαπλά ερευνητικά ιδρύματα ως ατέρμονες. Θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε και να προσεγγίσουμε τις πολιτικές αυτές με ρεαλισμό, αντικειμενικότητα αλλά και με τη γνώση την οποία μας αποφέρει, πέρα από κάθε αμφιβολία, η εμπειρία από την εφαρμογή τους επί δύο και πλέον έτη. Επισημαίνουμε ότι η παραδοχή της μη δημιουργίας πρωτογενών ελλειμμάτων αλλά αντίθετα πλεονασμάτων θεωρείται απόλυτα οικονομικά ορθή στο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα.

Το ζητούμενο στην κρίση χρέους για μια χώρα είναι να επανέλθει στη θέση, ώστε από μόνη της να αποπληρώνει το χρέος της. Στην οικονομία είναι παγκοσμίως γνωστό ότι απαραίτητη μεταβλητή για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η ανάπτυξη. Συνεπώς οι πολιτικές που εισηγείται η τρόικα οδηγούν σ’ ένα φαύλο κύκλο με αποτέλεσμα την βύθιση της χώρας στην ύφεση. Τα αποτελέσματά της είναι η μείωση του βιοτικού επιπέδου των μεσαίων και ασθενέστερων οικονομικών στρωμάτων του ελληνικού πληθυσμού και η αύξηση της ανεργίας. Παράλληλα η ύφεση δυναμιτίζει κάθε δυνατότητα αποπληρωμής του χρέους.

Οι ελληνικές Κυβερνήσεις έχουν επιδείξει αξιοθαύμαστη απροθυμία στο να προωθήσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Αντί αυτού επιδιώκουν τη δημοσιονομική εξυγίανση αποκλειστικά και μόνο μέσα από τη μείωση συντάξεων, μισθών, παροχών και λοιπών κρατικών δαπανών. Η τρόικα αντί να εμποδίσει τη συνέχιση του γεγονότος αυτού, το επιτείνει ζητώντας συνεχώς και νέες περικοπές. Δυστυχώς η πολιτική αυτή έχει επιβληθεί από τις οικονομικές αντιλήψεις της Γερμανίας, οι οποίες αποδεικνύονται αναποτελεσματικές αλλά και καταστροφικές για την Ελλάδα. Το ανησυχητικό είναι ότι οι θέσεις αυτές εξαπλώνονται σε όλη την Ευρωζώνη.

Οι πρόσφατες εξαγγελίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) παρουσιάζουν τα δύο πρόσωπα του Ιανού. Αφενός η ΕΚΤ δεσμεύεται να αγοράσει χρέος των κρατών μελών οι οποίες αντιμετωπίζουν πρόβλημα και αφετέρου θέτει ως προϋπόθεση την υιοθέτηση εκ μέρους τους προγραμμάτων σκληρής λιτότητας. Αφετέρου ενώ μειώνει ουσιαστικά το κόστος δανεισμού τους, τις οδηγεί τελικά στο φαύλο δρόμο της ύφεσης. Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους καθίσταται πλέον αναγκαιότητα και επιβάλει  τη συμμετοχή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και της ΕΚΤ ώστε αυτό να καταστεί πραγματικά βιώσιμο, σύμφωνα με τις δυνατότητες της οικονομίας της χώρας. Στο σημείο αυτό την ευθύνη χειρισμού έχει αποκλειστικά η ελληνική κυβέρνηση.

Δυστυχώς η Ευρώπη δεν εξετάζει καν την ιδέα να ακολουθήσει το παράδειγμα διαχείρισής της κρίσης από τις ΗΠΑ. Η αμερικανική κυβέρνηση αντί της λιτότητας παρείχε μέσω της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας (FED) άφθονη ρευστότητα στις τράπεζες, αλλά και στην πραγματική οικονομία, επέτρεψε τη διόγκωση του ελλείμματος και του χρέους με στόχο την ανάκαμψη της οικονομίας.  Και εφόσον η χώρα οδηγηθεί σε βιώσιμη ανάκαμψη, με επίτευξη της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας και ισόρροπης κατανάλωσης να ξεκινήσει τις κινήσεις δημοσιονομικής λιτότητας. Ποία εκ των δύο ασκούμενων πολιτικών είναι ορθή θα το δείξει ο χρόνος, αλλά εντωμεταξύ οι λαοί θα υποστούν τις συνέπειες των επιλογών της πολιτικής ελίτ η οποία τους κυβερνά.