Η διαπραγμάτευση και τα εργασιακά

Είναι εμφανές ότι ακόμη και η Κυβέρνηση έχει θορυβηθεί από την έκταση της λιτότητας στην  οποία οδηγούν τα νέα μέτρα και προσπαθεί με διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα να αποδείξει ότι έχει τη δυνατότητα να διαπραγματεύεται σθεναρά και με επιτυχία. Σαφώς υπάρχει κάποια μορφή διαπραγμάτευσης, δυστυχώς όμως αυτή του δανειστή προς το δανειζόμενο και όχι ως έπρεπε μεταξύ ισότιμων εταίρων. Απωλέσαμε το δικαίωμά μας αυτό με την αναξιοπιστία  την οποία επέδειξε το πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια με την υπογραφή συμφωνιών τις οποίες, αν και τις ψήφιζε η Ελληνική Βουλή τελικώς, η εκτελεστική εξουσία τις καθιστούσε ανενεργές στην πράξη.

Το πακέτο των οικονομικών μέτρων του μεσοπρόθεσμου προγράμματος έχει συμφωνηθεί και αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τις προσεχείς μέρες προς ψήφιση. Υπήρχαν ορισμένες εκκρεμότητες σε λοιπά μη οικονομικά θέματα, οι οποίες αφορούσαν σύμφωνα με τους δανειστές μεταρρυθμίσεις για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Η Αγορά εργασίας ήταν μία εξ αυτών με την επιμονή της τρόικας για την πλήρη απελευθέρωσή της με το πρόσχημα αύξησης της ανταγωνιστικότητας. Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ επιμένει σε αυτό, διότι έτσι πιστεύουν ότι η οικονομία θα ανακάμψει και θα αυξηθεί το ΑΕΠ, ώστε να εκπληρώσει η χώρα τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές.

Οι ρυθμίσεις όμως οι οποίες προτείνουν θα οδηγήσουν σε πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και σε νέο κύμα απολύσεων, σε συνδυασμό με την ύφεση την οποία αναμένεται να προκαλέσει η αφαίμαξη 9,5 δις ευρώ από την ελληνική οικονομία το 2013 σύμφωνα με το συμφωνηθέν μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Οι εισηγήσεις της τρόικας δε δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα για νέες προσλήψεις σε οικονομία με ποικίλες στρεβλώσεις και μάλλον οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Εκτός βέβαια αν δεχθούμε την άποψη ότι όλα γίνονται για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους, ώστε να αποσπάσουν την προσοχή των Ελλήνων πολιτών από τα δυσβάσταχτα  νέα δημοσιονομικά και φορολογικά μέτρα. Γεγονός είναι ότι αν αυτό ισχύει τότε με τη βοήθεια των ΜΜΕ μάλλον το επέτυχαν.

Η Ελλάδα είναι ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε πλούσια είτε φτωχή και ακόμη χρεοκοπημένη. Το γεγονός αυτό δεν επιτρέπει στο ΔΝΤ να της συμπεριφέρεται ως μια χώρα του τρίτου κόσμου με την απαίτηση για την εφαρμογή παράλογων απαιτήσεων, οι οποίες έρχονται σε άμεση αντίθεση με το «κοινοτικό κεκτημένο». Ακόμη και αν η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας υποχωρήσει και αποδεχθεί τις μειωτικές αλλαγές στα εργασιακά για λόγους ανταγωνισμού, θα είχε ενδιαφέρον να περιμένουμε στη συνέχεια την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σε προδικαστικό ερώτημα το οποίο θα θέσει κάποιος Έλληνας Δικαστής για εκδίκαση εργασιακής διαφοράς. Επίσης αν δεχθούμε ότι η μείωση των μισθών είναι η βασική παράμετρος για την ανάπτυξη και ανάκαμψη της οικονομίας ενός κράτους, όπως υποστηρίζεται, για τι δε συμβαίνει το ίδιο στις πρώην ανατολικές χώρες μέλη της ΕΕ  με χαμηλά ημερομίσθια και γιατί η Γερμανία με την αξιόλογη διεθνή ανταγωνιστικότητα  έχει από τους υψηλότερους μέσους όρους σε αμοιβές εργαζομένων στην ΕΕ.

Η ανάπτυξη και η αναθέρμανση της ελληνικής οικονομίας απαιτεί καταρχήν στόχους, σχεδιασμό και κεφάλαια. Αν η χώρα δεν αποκτήσει βιώσιμο εξωτερικό χρέος, σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον και φορολογικό σύστημα, χρηματοδότηση από τους φορείς της ευρωζώνης και τις τράπεζες καθώς και κίνητρα για επενδύσεις με εργασιακή ειρήνη δεν θα προσελκύσει επενδύσεις. Αυτά είναι τα ζητούμενα από τους επενδυτές οι οποίοι θέλουν να επενδύσουν  και όχι οι αμοιβές και τα λοιπά εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, για τα οποία οι εργοδότες διαθέτουν και τη δυνατότητα σύναψης ατομικών συμβάσεων.