Πτώχευση εις ολόκληρον…

Η φράση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» αποτελεί μια ιστορική αναφορά στο Δεκέμβριο του 1893 στη Βουλή των Ελλήνων και πιστώνεται στον τότε πρωθυπουργό  Χαρίλαο Τρικούπη. Η χώρα σήμερα βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση αλλά απλώς οι πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν το σθένος να παρουσιάσουν την αληθινή οικονομική κατάσταση στον Ελληνικό λαό. Είναι γεγονός ότι το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του, ελάχιστες φορές κατόρθωσε να παρουσιάσει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και σχεδόν πάντοτε χρειαζόταν δανεικά για να καλύψει τις όποιες οικονομικές ανάγκες του. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν η διαχρονική σύναψη δανείων, τις περισσότερες φορές με «ληστρικό επιτόκιο», τα οποία φυσικά επιβάρυναν τις επόμενες γενεές.

Η είσοδος της Ελλάδας αρχικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αργότερα στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (Ευρώ) της επέτρεψε να δανείζεται με πολύ χαμηλά επιτόκια, όπως και οι  λοιπές χώρες της Ευρωζώνης. Η δυνατότης αυτή επέτρεψε στις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες να επιτρέψουν ή και να χρησιμοποιήσουν την αλόγιστη χρήση των δημοσίων πόρων με τα δανεικά κεφάλαια, ώστε να ικανοποιήσουν την εκλογική τους πελατεία, αλλά και εγχώριες ομάδες συμφερόντων οι οποίες εκπροσωπούνταν από συνδικαλιστές, διάφορους φορείς, οργανισμούς αλλά και επιχειρηματίες. Έτσι το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης κατέληξε να είναι «κρατικοδίαιτο» και χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό και προοπτικές, μη επιτρέποντας τις λίγες υγιείς δυνάμεις της χώρας να αναπτυχθούν όπως θα όφειλε να πράξει ένα σύγχρονο και ευνοούμενο κράτος.

Σήμερα ξαναζούμε την εποχή του «επτωχεύσαμεν δυστυχώς» με ελάχιστες διαφορές στο εσωτερικό της χώρας από εκείνη τη χρονική περίοδο. Η Ελλάδα όμως αποτελεί μέλος της Ευρωζώνης και η πτώχευσή της δεν αφορά μόνο την ίδια αλλά αγγίζει και τις λοιπές χώρες μέλη της. Για το λόγο αυτό μας «δανείζουν» με το αζημίωτο φυσικά, ώστε να μην προβούμε σε στάση πληρωμών η οποία αναμένεται να έχει σοβαρό αντίκτυπο και στις ίδιες. Βέβαια το μεγαλύτερο μέρος των δανεικών αυτών κεφαλαίων, επιστρέφουν στους ίδιους τους δανειστές μας για την αποπληρωμή δόσεων παλαιοτέρων δανείων. Στο εσωτερικό της χώρας η επιβαλλόμενη δημοσιονομική λιτότητα ως προϋπόθεση για τη λήψη των δανείων αυτών έχει επιφέρει, ανεργία, πτώση των εισοδημάτων, ύφεση και την φτώχια σε πολλά νοικοκυριά, τα οποία αδυνατούν να καλύψουν τα απολύτως αναγκαία. Παράλληλα η έλλειψη θέλησης εκ μέρους της πολιτικής ομάδας η οποία κυβερνά να επιβάλλει τις όποιες μεταρρυθμίσεις, έχει ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο βάρος της δημοσιονομικής αυτής προσαρμογής να το υποστούν μισθωτοί και συνταξιούχοι, ιδιαίτερα αυτοί του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.

Η πτώχευση όμως άρχισε να αγγίζει και άλλους τομείς της Ελλάδος, όπως είναι το περιβάλλον, ο πολιτισμός και οι τέχνες. Η προστασία του περιβάλλοντος παραμερίζεται για την επένδυση, η ανάδειξη της ιστορικής μας κληρονομιάς καθυστερεί λόγω έλλειψης κονδυλίων και το σύνολο των τεχνών που αναπτύσσουν το ανθρώπινο πνεύμα βρίσκονται σε πλήρη στασιμότητα και ίσως σε κίνδυνο αφελληνισμού λόγω της οικονομικής κρίσης. Η Ελλάδα του πολιτισμού και της φιλοσοφίας έχει γίνει περίγελως των διαφόρων «λαϊκών» εντύπων του εξωτερικού, τα οποία δεν διστάζουν να την χλευάζουν χρησιμοποιώντας αγάλματα, εικόνες και συνθήματα από την εποχή όπου ιστορικά η χώρα δημιουργούσε «πολιτισμό». Στα ελληνικά ΜΜΕ ελάχιστες είναι οι ποιοτικές εκπομπές, οι οποίες σε συνδυασμό με τις ξένες σειρές από τη γείτονα χώρα αποδεικνύουν το πόσο φτωχό είναι το πολιτισμικό μας επίπεδο σήμερα και γιατί η νέα γενεά χρησιμοποιηθεί τα Greeklish.

Η χειρότερη όμως από τις συνέπειες της κρίσης η οποία μαστίζει την Ελλάδα είναι η παντελής έλλειψη της «ελπίδας» για το αύριο. Ο ελληνικός λαός υπόκειται σε τριετή βίαιη μείωση των εισοδημάτων και των κοινωνικών δικαιωμάτων του, αλλά και σε κανιβαλική φορολόγηση με στόχο να πετύχει όχι μόνο ισοσκελισμένο αλλά και πλεονασματικό προϋπολογισμό, ότι δηλαδή δεν κατάφεραν οι κυβερνήσεις από γεννήσεως του Ελληνικού Κράτους. Διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι τα μέτρα αυτά δεν αποδίδουν και δημιουργούν κυκλική ύφεση, μιζέρια και ανεργία. Αν οι επιπτώσεις αυτές συνδυαστούν με τη μεταφορά σημαντικών ιδιωτικών κεφαλαίων σε ξένες τράπεζες, της έδρας ή της πλήρους παραγωγικής δραστηριότητας επιχειρήσεων σε άλλες χώρες, αλλά ιδιαιτέρως με την αναχώρηση στο εξωτερικό της νέας γενεάς των εξειδικευμένων ελλήνων επιστημόνων, κυρίως προς εξεύρεση αξιοπρεπούς εργασίας στο αντικείμενό τους, αποδεικνύει το πόσο τα μέτρα αυτά αποδυναμώνουν τη χώρα και σκοτώνουν την ελπίδα της για το αύριο.

Η Ελλάδα σήμερα δεν έχει «πτωχεύσει» μόνο στον οικονομικό τομέα, όπως αυτό τελικώς εμφανίζεται αλλά έχει πτωχεύσει δυστυχώς ολοκληρωτικά γιατί αδυνατεί να επενδύσει στο μέλλον της. Η αλλαγή αυτής της κατάστασης απαιτεί τιτάνια προσπάθεια αλλά προπαντός απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας από το σύνολο του ελληνικού λαού. Το αισιόδοξο μήνυμα σε όλα αυτά είναι, ότι ο ελληνικός λαός βρέθηκε πολλές φορές σε «πτώχευση» και κατάφερε με την καθοδήγηση μερικών εμπνευσμένων ελλήνων πολιτικών να βγει από τη δύσκολη αυτή κατάσταση στο παρελθόν. Αναμένεται ίσως  το ίδιο να συμβεί και στις μέρες μας, αν και οι συνθήκες σήμερα είναι διαφορετικές και η χρονική στιγμή, αλλά και το πώς αυτό θα πραγματοποιηθεί δεν είναι δυνατόν να διευκρινιστεί έτσι απλά, επειδή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες εγχώριους αλλά και διεθνείς, οπότε μέχρι τότε θα είμαστε ως χώρα σε κατάσταση «ολικής πτωχεύσεως».