Σκέψεις Ελλήνων μεταναστών στη Σουηδία

Η αναφορά στον Ούλοφ Πάλμε γίνεται γιατί τα γεγονότα στη χώρα μας θυμίζουν τη Σουηδία εκείνη τη δύσκολη εποχή!!

Ο Ούλοφ Πάλμε ΖΕΙ !

Ποίημα του Γιώργου Λογοθέτη που δημοσιεύτηκε στην μεγαλύτερη Σουηδική Εφημερίδα AFTONBLADET Τετάρτη 12 Μαρτίου 1986, την ημέρα που οι μετανάστες της Σουηδίας τίμησαν την μνήμη του Πάλμε στην κεντρική πλατεία της Στοκχόλμης Sergels Torg.

Σάββατο 8 του Μάρτη 1986

Η πλατεία είναι γεμάτη.

Πρόσωπα από όλες τις γωνιές του κόσμου ήρθαν στην καρδιά της πόλης να τιμήσουν τον αγωνιστή της Ειρήνης.

Πολλές οι γλώσσες που ακούγονται.

Πολλές και οι σημαίες εθνών που ανεμίζουν.

Τα πρόσωπα διαφέρουν, όμως ο πόνος και η λύπη ενώνουν.

Όλων η νους και οι σκέψεις οδηγούν στον Ούλοφ.

Ένας ψιθυρίζει το όνομα του Γρηγόρη Λαμπράκη.

 «Δολοφονήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 22 του Μάη το 1963…»

 Ήταν τότε που το γράμμα Ζ έφερε πίσω την ελπίδα.

 ΖΕΙ, ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ !

Το ίδιο γράμμα Ζ που Έλληνες μετανάστες έχουν μαζί τους σήμερα στην Στοκχόλμη !

« Ζ - ο Ούλοφ ΖΕΙ» !

Το βλέπω στα πικραμένα πρόσωπα. Πίσω από την ανείπωτη πίκρα το έργο του Πάλμε  μεταδίδεται σε όλες τις φυλές.

Ο Αγώνας του για Ειρήνη, Ισοτιμία, Αλληλεγγύη, Κοινωνική Δικαιοσύνη παίρνει νέες διαστάσεις.

Η συγκέντρωση τέλειωσε.

Η πολύχρωμη ανήσυχη λαοθάλασσα αναζητά τα νέα της λιμάνια στο Βορρά.

Τα βαγόνια του Μετρό επιστρέφουν προς τις γειτονιές των μεταναστών.

Μαυροφορεμένες γυναίκες ψιθυρίζουν το όνομά του σε διάφορες γλώσσες.

Μαζί και τα μωρά τους, που ανασαίνουν την τραγωδία που έπληξε την νέα τους Πατρίδα.

Ο μετανάστης Giorgos Tsokanis,

ο Έλληνας που έφερε τα πρώτα λουλούδια ξεσπάει στην Σουηδική Τηλεόραση :

«Ήμουν όλη την νύχτα μαζί του..

Δεν μπορούσα να φύγω…

Κράταγα συντροφιά στο αίμα του που πάγωνε στο χιόνι..»

Γιώργος Λογοθέτης

 

 Από ένα Έλληνα μετανάστη…

Η δολοφονία του Ούλοφ Πάλμε, εκείνο  το βράδυ  της Παρασκευής στις 28 του Φλεβάρη, το 1986 ήταν κεραυνός εν αιθρία, και για εμάς τους μετανάστες. Στο πρόσωπο του Πάλμε βλέπαμε έναν συμπαραστάτη και «σύμμαχό» μας.  Ήταν η δυνατή φωνή μας στην κοινωνία και το κοινοβούλιο. Το στήριγμα και η ελπίδα μας  για τα πολιτικά και μεταναστευτικά μας δικαιώματα στη φιλόξενη Σουηδία.

Στη χώρα που ταυτίστηκε με το «Κοινωνικό κράτος».

Εκείνη την περίοδο ήμουν πρόεδρος στο συντονιστικό όργανο  των δεκαοχτώ μεταναστευτικών κοινοτήτων της πόλης  Νορτσέπινγκ.  

Μόλις μάθαμε το γεγονός, «ξένο» ως  τότε για την ειρηνική και φιλήσυχη χώρα του Βορρά, κάλεσα αμέσως γενική συνέλευση μελών, στους χώρους της ελληνικής κοινότητας. Μαζί με μετανάστες από άλλες χώρες θα αποφασίζαμε για τον τρόπο με τον οποίο θα τιμούσαμε το δολοφονημένο ηγέτη της χώρας, και πρόεδρο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Από την αρχή της συζήτησης όλα έδειχναν πως δεν υπήρχε κοινή γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ μας. Ανάμεσα δηλαδή σε ανθρώπους με διαφορετικό πολιτισμό και ψυχισμό.  Άλλη ήταν η άποψη των μεταναστών της Λατινικής Αμερικής, «επαναστατική» θα έλεγα,  κι άλλη, αρκετά συντηρητική η άποψη εκείνων από τις Βαλτικές χώρες…

Μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο, πρότεινα να συμφωνήσουμε σε πέντε βασικές έννοιες που μας ενώνουν όλους μας, και πάνω σ’ αυτές  να οικοδομήσουμε την ομιλία που θα εκφωνούταν στην κεντρική πλατεία της πόλης, μετά το πέρας της πορείας…

Οι λέξεις που συμφωνήσαμε ήταν: Ειρήνη, Δημοκρατία, Ισότητα, Συνεργασία, και Αλληλεγγύη μεταξύ Σουηδών και μεταναστών. Ήταν έννοιες με ένα έντονο κοινωνικό και πολιτικό αξιακό φορτίο. Και κυρίως έννοιες που είχε ο Ούλοφ Πάλμε στην πολιτική του φαρέτρα.

Η πρόταση έγινε αποδεκτή δίχως καμία αντίρρηση. Το επόμενο βήμα ήταν να ορίσουμε μια πενταμελή επιτροπή, στην οποία προτάθηκα κι εγώ, και μου ανέθεσαν να γράψω το κείμενο της ομιλίας.

Λίγο πριν γίνει η εκδήλωση, ήρθε στο σχολείο ένας νεαρός Σουηδός, μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και μου ζήτησε να του δώσω ένα αντίγραφο της ομιλίας.

Θυμάμαι σαν τώρα την αντίδραση του νεαρού Σουηδού. Μόλις  διάβασε το κείμενο, με φωνή που έπαλλε από συγκίνηση με χτύπησε στον ώμο λέγοντας :  

«Μόνο ένας Έλληνας θα μπορούσε να γράψει μια τέτοια ομιλία. Εσείς, οι Έλληνες,  καλλιεργήσατε το λόγο, όσο κανένας άλλος λαός…»

Στην πορεία συμμετείχαμε πάνω από δέκα χιλιάδες μετανάστες, η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε ποτέ στην πόλη μας. Και για πρώτη φορά ήμασταν όλοι μαζί, μετανάστες από δεκάδες χώρες μαζί με Σουηδούς.

 Όλους μας ένωνε το όνομα και το έργο του δικού μας ανθρώπου :

Του Ούλοφ Πάλμε…

Νίκος Κωνσταντινίδης

Κιλκίς Φεβρουάριος 2012